Posts Tagged ‘Bedrijfsethiek’

maart 28th, 2019 · by John · Filosofie NL, Weblog EN

There are many questions people can ask themselves questions, the most fundamental and philosophical of which are: who am I, what can I know and how should I act? This last question will be answered in this article, and that will set the foundation for two other articles to follow. In the past, philosophers and other thinkers have already tried to formulate an answer. Let’s therefore, briefly review their ideas.

Philosophy is the study of general and fundamental problems concerning matters such as existence, knowledge and values. Ethics is the branch of philosophy involved with concepts of right and wrong conduct. It investigates two questions:

  • What is the best way for people to live?
  • What actions are right or wrong in a particular circumstance?

There are three branches of Ethics:

  • Virtue ethics focuses on the inherent character of a person rather than on specific actions.
  • Deontology argues that decisions should be made based on one’s duties and others’ rights.
  • Consequentialism argues that the morality of an action depends on its outcome or result.

The term virtue arises from the Latin term virtus, which means valor, merit and moral perfection. It is closely related to the Greek word arête. Virtue can thus be defined as moral excellence, it is a character trait or quality thought to be morally good.

Unlike deontology and consequentialism, virtue-based ethical theories place less emphasis on the rules people should follow. They focus on helping people develop good character traits, such as kindness and generosity. These character traits will allow a person to make the correct decisions in life. Virtue theorists also emphasize the need to learn how to break bad habits of character, like greed or anger. These are called vices and stand in the way of becoming a good person.

The ancient Greeks

Ancient Greek philosophy arose in the 6th century BCE and continued throughout the Hellenistic period and the period in which Greece was part of the Roman Empire. Of the many philosophers in this era, three names stand out: Socrates, Plato and Aristotle.

Central in ancient Greek ethical thought is the concept of eudaimonia. Eudemonism is a self-realization theory that makes personal well-being the chief good for man. It literally means “the state of having a good indwelling spirit, a good genius”. It is often translated as happiness, but a better translation would be human flourishing or “the best activities of which man is capable”.

  • For Socrates, the ultimate object of human activity is eudaimonia, and virtue is the necessary means to reach it. Since everybody necessarily seeks flourishing, no one is deliberately corrupt. All evil therefore arises from ignorance. Virtue for Socrates is wisdom and can therefore be taught.
  • Eudaimonia for Plato consists in the perfect imitation of the absolute good. Virtue enables man to order his conduct according to the dictates of reason. Plato considers virtue to consist in wisdom, justice, temperance and fortitude. These four carnal virtues constitute the proper harmony of man’s activities.
  • Also Aristotle holds that men tend to eudaimonia as the highest good. It is sought for its own sake and other goods serve as means to get to it. Flourishing can be reached through activities proper to human nature. Not in the lower activity of the vegetative and sensitive life as man has in common with plants and animals, but in the highest and most perfect activity of his reason, which springs from virtue. This activity has to be exercised in a perfect and enduring life.

The existentialists

Existentialism as a philosophy, concentrates on the study of human existence. It tries to understand how we realize our existence in this world. Its central idea is that we run through series of self-explorations to change our nature in accordance with our own choices. Existentialism is about the way we find our true meaning in life, which is achieved through our own choice, free will and self-responsibility.

Existentialism is the search for the true self and true personal meaning in life. Existentialists have faith in their own personal choice and responsibilities regardless of traditions, ethnic rules or laws. Among the great existentialists are Friedrich Nietzsche and Jean-Paul Sartre.

The will to power (Wille zur Macht) is prominent in the philosophy of Friedrich Nietzsche (1844 – 1900). It describes the driving force in us: achievement, ambition and striving to reach the highest possible position in life. Through self-overcoming, the will to power is harnessed and directed toward self-mastery and self-transformation, guided by the principle that our real self lies not deep within us but high above us.

Maslow’s hierarchy

Abraham Maslow (1908 – 1970) believes that we have an inborn desire to be self-actualized; to be all we can be. However, in order to achieve this ultimate goal, a number of more basic needs must be met first.

Maslow’s theory includes five motivational needs, often depicted as hierarchical levels within a pyramid. The lowest levels are made up of the basic needs and the more complex needs are located at the top of the pyramid. Basic needs are the physical requirements we need in order to survive. Once a lower-level need has been met, we can move on to the next level of needs.

As we progress up the pyramid, our needs become more psychological and social. After the physiological and safety needs, the need for love, friendship and intimacy become important. Further up the pyramid, the need for personal esteem and feelings of accomplishment takes priority. The need for self-actualization refers to our personal potential and to its realization. It is the desire to accomplish everything that we can, and to become the most that we can be.


We may focus very specifically on the need for self-actualization, for example having the desire to become an ideal parent. For others, the desire may be expressed athletically, or it may be expressed in terms of paintings, pictures or inventions

Variations may include the quest for knowledge, understanding, peace, self-fulfillment or beauty. The aesthetic person may feel physically ill when driving past an ugly array of fast-food restaurants. But the need for beauty is neither higher nor lower than the other needs at the top of the pyramid. Self-actualization needs aren’t hierarchically ordered.

For the ancient Greeks, eudaimonia (the best activities of which we are capable) is the central concept and ultimate goal to achieve. We can get at this stage of flourishing through the use of reason, and thereby reach a perfect and enduring life. The central idea of existentialism is finding the true meaning of life, which is achieved through our own choice, free will and self-responsibility. Our driving force is: achievement, ambition and striving to reach the highest possible position in life. Maslow holds that we have an inborn desire for self-actualization.

Looking back at more than two thousands of years of philosophizing, the answer on the question of how to act, is to reach a perfect and enduring life, to reach the highest possible position and to become the most that one can be. I will refer to this strive, as the “drive towards excellence”, which makes it possible for us to “become who we are”.

As we shall see this drive towards excellence is not only applicable to individuals. It is also valid for organizations, which in fact are communities of individuals.

John Greijmans

Rotterdam, March 2019

This article is the first in a series of three on de drive for excellence. The next two articles will be on personal excellence and business excellence respectively.

september 17th, 2018 · by John · Weblog NL

In onze eeuw is het begrip werkvloer niet meer beperkt tot fabriekshallen of magazijnen. De kantoortuinen van het nieuwe werken en eventuele thuiswerkplekken vallen er ook onder. In die zin is de titel van dit artikel enigszins misleidend. Maar dat geldt ook voor de term “diversiteit”, want wat is dat nou eigenlijk? Er zijn mensen die denken dat diversiteit alleen gaat over het al dan niet achterstellen van mensen op basis van uiterlijke kenmerken. Anderen vinden dat je eenvoudig aan diversiteit kunt doen door je te houden aan vastgestelde of zelfopgelegde quota. Maar diversiteit is meer dan dat.

Wat is diversiteit en waarom is het belangrijk?

Diversiteit betreft het bevorderen van acceptatie, respect en samenwerken, ondanks verschillen tussen werknemers in termen van kleur, leeftijd, gender, taal, politieke partij, religie, seksuele gerichtheid of stijl van communiceren. Vernieuwing en innovatie vloeien haast altijd voort uit het in dienst hebben van werknemers met een verscheidenheid aan achtergrond en eigenschappen. Nu zijn de afgelopen decennia de meeste werkplekken divers geworden, maar helaas zijn er niet alleen voordelen, maar ook nadelen ontstaan. Wat zijn dan de belangrijkste problemen, en wat kunnen we er aan doen?

1. Acceptatie en respect

Respect tussen collega’s is een noodzakelijke voorwaarde voor een succesvolle gediversifieerde werkplek. Een gebrek aan acceptatie van verschillen in overtuigingen en culturele achtergrond leidt tot conflicten. Het accepteren van verschillen resulteert daarentegen in uitwisseling van ideeën en effectieve samenwerking. In dit verband, helpen diversiteitstrainingen elkaars verschillen te begrijpen en te accepteren.

Analoog aan de scheiding tussen kerk en staat, geldt op de werkvloer een scheiding tussen persoonlijke overtuiging en professionele verantwoordelijkheid

2. Scheid Werk en Overtuiging

In een diverse omgeving met culturele, spirituele en politieke verschillen moeten medewerkers, teneinde conflicten te voorkomen, hun overtuigingen niet aan anderen opleggen. Als analogie met de scheiding tussen kerk en staat, geldt op de werkvloer een scheiding tussen persoonlijke overtuiging en professionele verantwoordelijkheid.

3. Etnische en culturele verschillen

Helaas zijn er nog steeds problemen met etnische en culturele verschillen. Sommigen onder ons koesteren inderdaad vooroordelen tegen mensen met een andere etnische of religieuze achtergrond. Discriminatie kunnen we echter nooit tolereren, niet op de werkplek noch elders. Verkondig en implementeer daarom een beleid met duidelijke en objectieve regels om te voorkomen dat werknemers vooroordelen tonen.

Discriminatie kunnen we nooit tolereren, niet op de werkplek noch elders

4. Gendergelijkheid

Nog steeds en in teveel gevallen worden mannen eerder dan vrouwen aangenomen. In teveel bedrijven hebben mannen meer kans op promotie dan vrouwen. Bovendien blijken vrouwen nog steeds minder salaris te krijgen dan mannen. Als dit waar is, dan is dat een onwenselijke situatie. Als werkgever moet je deze vorm van discriminatie voorkomen en gelijke kansen creëren bij werving, salaris en carrièreverloop.

5. Fysieke en mentale beperkingen

Gehandicapte werknemers hebben het soms moeilijk om zich op hun werkplek goed te kunnen bewegen, omdat die niet is aangepast. Te denken valt daarbij aan zaken als rolstoelhellingen en faciliteiten voor hulphonden. Ondersteun daarom je medewerkers of collega’s, en zorg voor een comfortabele werkomgeving voor mensen met een beperking.

6. Generatiekloof

Medewerkers kunnen moeite hebben zich aan te passen aan veranderingen op werkplek en in werkcultuur die een jongere generatie teweegbrengt. In grotere bedrijven met gediversifieerde leeftijdsgroepen, worden vaak sociale kringen gevormd, waarbij sommige werknemers zich buitengesloten kunnen voelen. Om dit tegen te gaan moet je zorgen voor een cultuur met open communicatie en daardoor de kloof tussen generaties overbruggen.

7. Taal en communicatie

Een divers personeelsbestand kan leiden tot problemen op het gebied van taal en communicatie. En  dan doel ik niet alleen op talen als Arabisch, Tamazight en Turks, maar ook op expats uit westerse landen. Deze problemen kunnen worden aangepakt door taallessen of het inschakelen van tweetalige mensen.

In een stad als Rotterdam met meer dan 50% inwoners met een niet-Nederlands achtergrond is diversiteit op de werkplek vaak een feit. Daarnaast is het ook waar dat diversiteit tot problemen kan leiden. De Engelse sociale wetenschapper Meredith Belbin toonde al in 1980 aan dat, als mensen met verschillende talenten en ideeën samenwerken, er betere resultaten worden bereikt. Reden genoeg om problemen te zien als kans om te verbeteren om daardoor ten volle te kunnen profiteren van alle voordelen die diversiteit biedt.

John Greijmans

februari 9th, 2018 · by John · Weblog NL

Op diverse plekken kom ik mensen tegen die graag spreken over bitcoins en hoeveel geld je er wel niet mee kunt verdienen. Ik ga nooit op deze gesprekken in. Hooguit maak ik een opmerking over het feit dat we vroeger in de zeventiende eeuw tulpenbollen hadden en dat daar ook mensen heel rijk van zijn geworden… Maar mensen kunnen heel vasthoudend zijn, want ze kennen allemaal iemand die er heel veel geld mee heeft verdiend.

Laat ik het daarom maar eens een keer heel duidelijk stellen: ik geloof niet in bitcoins, noch in enige andere cryptomunt, en ik verklaar iedereen voor gek die daar geld in steekt. Waarop baseer ik deze boude bewering?


Waarom hebben we eigenlijk geld?

In het verre verleden is geld ontstaan als ruilmiddel voor handelsdoeleinden. Ruilhandel heeft namelijk één groot nadeel: een transactie is alleen mogelijk tussen producenten die een wederzijds voordeel hebben bij elkaars product. Ik heb een kuipje margarine en dat wil ik ruilen tegen een potje pindakaas. Dan moet ik dus iemand gaan zoeken die één potje pindakaas wil ruilen tegen één kuipje margarine, en dat kan heel lang duren. Geld maakt het mogelijk eerst margarine te verkopen aan iemand die dat nodig heeft, en dan met dat geld pindakaas te kopen van iemand die dat in de aanbieding heeft.

Geld is dus een goed ruilmiddel, of beter gezegd een betaalmiddel. Daarnaast heeft geld nog twee andere functies. Het is een waarde-middel voor de toekomst; we kunnen geld sparen om er later iets duurs van aan te schaffen. En geld is ook een rekeneenheid; het laat zich makkelijk tellen en biedt de mogelijkheid om aan allerlei zaken een waarde toe te kennen.


Wat is een bitcoin eigenlijk?

Ooit bestond geld uitsluitend uit muntgeld. Aan die munten werd een waarde toegekend doordat ze een bepaald gewicht aan goud of zilver bevatten. Die edelmetalen stonden dus garant voor de waarde van de munten.

Met de toename van de handel, nam ook de behoefte aan geld als ruilmiddel toe. Banken startten daarom met het uitgeven van bankbiljetten. In tegenstelling tot munten hebben biljetten echter nauwelijks een intrinsieke waarde; oud papier brengt namelijk niet al te veel op. De waarde van deze biljetten  wordt daarom gegarandeerd door de overheid. Je weet dus wat een euro waard is, en wat je er voor kunt kopen in Nederland, vandaag en morgen.

Cryptovaluta als de bitcoin zijn te vergelijken met bankbiljetten, in die zin dat ze geen intrinsieke waarde hebben. Er is echter één fundamenteel verschil: in tegenstelling tot bankbiljetten wordt de waarde van de bitcoin door niemand gegarandeerd. Vandaag kun je er wellicht tienduizend euro voor krijgen, maar morgen misschien helemaal niets.


Is de bitcoin eigenlijk wel geld?

Geld heeft zoals gezegd drie functies: betaalmiddel, waarde-middel en rekeneenheid. In principe kun je met een bitcoin betalen, met name in het criminele circuit wordt dat dan ook veel gedaan. Maar zolang ik bij de dealer op de hoek geen volkswagenpolo kan kopen voor één bitcoin, zou ik het geen echt betaalmiddel willen noemen.

Een waarde-middel is de bitcoin wel. Je kunt ze sparen en er zelfs rijk van worden. Daarover later. Een rekeneenheid is het in beginsel ook. Probleem is echter dat de waarde bitcoin nogal fluctueert; gisteren was een polo nog één bitcoin waard, maar vandaag alweer drie. Dus ja, een bitcoin is geld, maar vervult die functie niet al te best.


Maar je kun toch rijk worden met bitcoins?

Je kunt inderdaad rijk worden. Dat gaat zelfs relatief eenvoudig. Je hoeft alleen maar het “find te next fool” principe toe te passen. Dat gaat als volgt. Je koopt een euro van iemand voor zeg duizend euro. Dan ga je iemand zoeken die zo gek is daar meer voor te geven. Als dat lukt verkoop je die bitcoin voor bijvoorbeeld twaalfhonderd euro en heb je twintig procent winst gemaakt. Vind je die volgende gek echter niet, dan maak je honderd procent verlies.

Dus ja, je kunt rijk worden, maar je kunt ook alles verliezen, want er is niemand die garandeert dat de waarde van je bitcoin bewaard blijft. De waarde van de bitcoin is inderdaad wat de gek er voor geeft.


John Greijmans

juli 14th, 2016 · by John · Weblog NL

In mijn blogs geef ik regelmatig kritiek op de Autoriteit Financiële Markten (AFM). Maar ik moet ook eerlijk zijn en zeggen dat ik deze organisatie heel belangrijk vind. De AFM houdt namelijk toezicht op de financiële markten: op sparen, beleggen, verzekeren en lenen. Zij vindt het belangrijk dat het publiek, het bedrijfsleven en de overheid vertrouwen hebben in de financiële markten. En dat de markten op een duidelijke en eerlijke manier werken. 

Geloven jullie mij niet? Denken jullie dat ik weer eens sarcastisch ben? Dat is niet zo! Kijk maar op, daar staat het echt!

Wat doet de AFM dan?

Het werk van de AFM is niet alleen belangrijk ze heeft ook wettelijk (Wet op het financieel toezicht,  artikel 1:25) voorgeschreven taakomschrijving: 

1.       Gedragstoezicht is gericht op ordelijke en transparante financiële marktprocessen, zuivere verhoudingen tussen marktpartijen en zorgvuldige behandeling van cliënten.

2.       De AFM heeft tot taak dit gedragstoezicht uit te oefenen en te beslissen omtrent de toelating van financiële ondernemingen tot die markten.

En dat doet de AFM goed?

Okay, ik geeft het toe. Enigszins sarcastisch was ik wel. Jullie weten dat ik niet zo te spreken over de kwaliteit van de AFM en daar heb ik in het verleden ook genoeg voorbeelden van laten zien. Daarom laat ik nu de mening van onze kwaliteitskrant (NRC Handelsblad, donderdag 30 juni 2015).

Het onderzoeksbureau Alvarez & Marsal publiceerde eind juni zijn rapport over het optreden van de AFM over de mkb-derivaten. De conclusie was duidelijk: de AFM had op alle fronten gefaald. Zij was niet streng genoeg geweest, had inconsistent gehandeld en de wet onvoldoende nageleefd.

Het derivaten-dossier draait om financiële producten die banken hebben verkocht aan mkb-ondernemers. Die producten waren bedoeld hen te beschermen tegen een stijgende rente. Na 2008 ging de rente echter dalen en moesten veel klanten bijbetalen. Sommige ondernemers claimden dat de banken hen onvoldoende hadden voorgelicht en hen bewust te risicovolle producten hadden verkocht.

De AFM begon in 2012 een onderzoek en constateerde dat alles goed ging. Eind vorig jaar kwam de AFM daar op terug: de banken hadden tóch allerlei fouten gemaakt en vooral vanuit hun eigen belang gewerkt. Dat was wel erg veel draaikonterij. Vandaar het onderzoek van Alvarez & Marsal. Dit zijn hun belangrijkste bevindingen: 

  • Aanvankelijk waren er weinig mensen (1,25 fte) en veel wisselingen.  
  • Mensen werden geselecteerd op basis van beschikbaarheid, niet geschiktheid.
  • Werknemers durfden door een cultuur van terughoudendheid niet alles te melden.

En wat wordt daaraan gedaan?

Een opeenstapeling van missers en een falende interne organisatie heeft bij bedrijven onder toezicht van de AFM geleid tot het vertrek van bestuurders. Zo niet bij de AFM zelf. De raad van toezicht van de toezichthouder spreekt ondubbelzinnig het vertrouwen uit.

Mij en jullie rest niets dan wachten tot het klantbelang weer ergens geschaad wordt, en dan kunnen we weer hard roepen: toezichthouder, waar was u?

John Greijmans

juni 8th, 2016 · by John · Weblog NL

Als je de klant en het klantbelang centraal stelt, dan moet je de klant ook de middelen geven om te beoordelen of zijn financiële dienstverleners wel in zijn belang werken. Dat is niet gemakkelijk, want het betreft vaak taaie en soms ook saaie kost. In deze blog wil kort ingaan op de visie van ‘Samen Independent’ hierop.


Ontwikkelingen die de noodzaak van Financiële Zelfredzaamheid doe toenemen

De gemiddelde Nederlander is slechts beperkt bewust van zijn actuele financiële situatie en de noodzaak en mogelijkheden hierover de regie te nemen. Dit wordt nog bemoeilijkt door het feit dat het krijgen van een overzicht over de actuele financiële situatie lastig is omdat deze is verspreid over verschillende bronnen.

Minder dan tien procent van de Nederlanders heeft een vaste adviseur bij een bank. Deze private banker is, of zou volledig op de hoogte moeten zijn van de persoonlijke situatie van zijn klanten. Het overgrote deel van de Nederlanders heeft dus geen private banker en moet zijn informatie van het internet halen of van het callcenter van een bank zien te krijgen. Deze onpersoonlijke kanalen zijn vaak niet geschikt voor het geven van een goed advies, omdat de privé-situatie van de klant niet in kaart is gebracht.

‘Samen Independent’ wil het belang en de zelfstandigheid van de klant centraal stellen, door het hem mogelijk te maken de regie te voeren over zijn eigen financiële levensloop. Daartoe is een eenvoudige methode ontwikkeld en wordt continu aan een ondersteunende organisatie gebouwd.


‘Samen Independent’ – De Methode

De financiële omgeving van een klant is in veel gevallen in hoge mate complex. Met onder andere de volgende aspecten moet immers rekening worden gehouden: risico management (schadeverzekeringen), belastingen, financieringen, huwelijksvermogens- en erfrecht, levensverzekeringen en pensioenen, sociale zekerheid, en sparen en beleggen.

Voor elk onderdeel zijn er specialisten die goed advies kunnen geven. Echter geen van deze specialisten heeft een totaaloverzicht. En de vraag is verder, of je wel van elke specialist een advies nodig hebt. Een financieel planner is getraind om het totaaloverzicht te krijgen, maar zijn advies is niet goedkoop. Vanuit de gedacht tot zelfredzaamheid en zelf regie voeren is daarom een workshop ontwikkeld. De kosten van deze workshop zijn beperkt, ongeveer evenveel als je een financieel planner per uur betaalt.

De workshop gaat in op alle zaken die van invloed kunnen zijn op iemands persoonlijke, financiële huishouding. Daarmee krijg hij zelf het gereedschap in handen, om in gesprekken met adviseurs, zoals notaris, verzekeringsagent en boekhouder, de juiste vragen stellen en de noodzakelijke informatie te krijgen. Tijdens de workshop maken de deelnemers in twee stappen een risicoanalyse en een actielijst om de geïnventariseerde risico’s aan te pakken.

1. In de inventarisatiefase komen onder andere de volgende vragen aan de orde

  • Wat is de invloed van je persoonlijke omstandigheden (alleenstaand, samenwonend of getrouwd) op je financiële situatie en mogelijkheden.
  • Hoe ben je nu verzekerd? Heb je de juiste zaken verzekerd?
  • Wat is de invloed van vaste en variabele inkomensbestanddelen op je uitgaven. Hoe zit het met je hypotheek?
  • Is je oudedagsvoorziening goed geregeld? Moet je je zorgen maken over een pensioenbreuk of zijn er andere oplossingen? Is je opgebouwde pensioen wel veilig?
  • Wat gebeurt er met je bedrijf als je komt te overlijden? Hoe is de situatie voor de nabestaanden (partner en kinderen)? En welke invloed heeft een testament hierop?

2. In de analysefase bepaal je, op basis van de inventarisatie welke risico’s je loopt.

Kernvraag hier is of je deze risico’s kan en wil dragen? Met andere woorden zijn de geïnventariseerde risico’s aanvaardbaar? Voor risico’s die je niet wilt lopen, moet een oplossing worden gevonden. Daarvoor maak je een actielijst met de punten die met je notaris, verzekeringsagent of andere adviseur gaat bespreken.


‘Samen Independent – De Organisatie

De missie van “Samen Independent” is klanten toegang te geven tot transparante, onafhankelijke en persoonlijke (financiële) dienstverlening wanneer ze het nodig hebben, waar ze het willen en op de wijze die ze wensen. ‘Samen Independent’ is een platform, waar deelnemers gezamenlijk kunnen overleggen en communiceren (name, blame & shame) en elkaar daarmee in staat stellen om transparant en persoonlijk advies van onafhankelijke adviseurs te ontvangen over de diensten die zij nodig hebben.

‘Samen Independent’ is een not-for-profit-organisatie maar werkt samen met commerciële bedrijven die het professionele advies kunnen leveren. Deze bedrijven moeten aan drie fundamentele eisen voldoen:

  • TRANSPARANT – Iedereen heeft recht op een redelijk inkomen, maar dat mag nooit ten koste gaan van andere mensen. De kosten voor het advies moeten dus in lijn, en nooit hoger zijn dan de door het advies geleverde waarde voor de klant.
  • ONAFHANKELIJK – De adviseurs hebben geen zakelijk of persoonlijk belang bij het adviseren om een bepaald product of dienst te kopen of te verkopen.
  • PERSOONLIJK – Dienstverlening is altijd persoonlijk; een persoon levert een dienst aan een ander mens. Wanneer we praten over persoonlijk bedoelen wij service op maat wanneer, waar en hoe de klant het wil.

Een concreet voorbeeld van een commercieel bedrijf dat samenwerkt met . ‘Samen Independent’ is Independent Insurances. Dit bedrijf lijkt op de traditionele assurantieadviseur, maar is wel transparant, onafhankelijk en persoonlijk.

  • De dienstverlening is transparant omdat de prijs die de verzekeraar ontvangt ook de prijs is die de klant betaalt. Er is dus geen sprake van provisie of andere verborgen kosten. Dit kan een klant al snel honderden euros per jaar besparen.
  • De dienstverlening is onafhankelijk omdat de klant de adviseur betaalt. De adviseur heeft er geen belang bij een verzekering te “verkopen”, hij gaat daardoor niet meer verdienen. Per saldo is dit vele malen goedkoper voor de klant.
  • De dienstverlening is persoonlijk doordat bij elk advies, ook online, het belang van de klant wordt meegenomen. In meer technische bewoordingen: execution only bestaat niet, in alle gevallen neemt Independent Insurances de zorgplicht op zich.

Independent Insurances adviseert niet alleen over schadeverzekeringen, maar ook over levensverzekeringen en hypotheken. In de toekomst zal . ‘Samen Independent’” de samenwerking uitbreiden naar andere partijen in de omgeving van de financiële dienstverlening. Zo wordt bijvoorbeeld gesproken met vermogensbeheerders, advocaten en notarissen. In alle gevallen geldt daarbij dat de dienstverlening transparant, onafhankelijk en persoonlijk moet zijn.


John Greijmans

mei 24th, 2016 · by John · Weblog NL

Op mijn eerste blogs in de serie de klant, of beter gezegd het klantbelang centraal, heb ik enkele reacties gekregen. Eén daarvan was de vraag of het wel zinvol was om zo op het klantbelang te blijven hameren.

Daar hadden we toch de AFM voor? Waarom zou ik het dan moeten doen? Twee vragen, dan ook twee blogs om die te beantwoorden. In deze blog geef ik aan waarom ik vind dat ik, in ieder geval iets moet doen. En in een volgende blog geef ik enkele gedachten over de rol van de AFM.

Ruim een jaar geleden werd ik gevraagd voor een korte adviesklus. Het betrof een startup in de verzekeringswereld met een unieke waarde-propositie. Ik raakte geïnteresseerd en het bedrijf zocht nog iemand met mijn expertise. Van het een kwam het ander en zo ben ik, eenvoudig gezegd voor de uitdaging en het geld in de verzekeringen terecht gekomen. Echter, toen ik eenmaal ‘in de verzekering’ was ging ik rond kijken en ik zag: een verzekeraar, een tussenpersoon en een klant.

Ik zag een verzekeraar doen wat gebruikelijk is

Als verzekeraars een huurauto vergoeden, betalen ze slechts 75 procent van de huur. Waarom? Als een klant een huurauto rijdt, slijt zijn eigen auto minder. Toegegeven, 25 procent voor slijtage aan de banden is aan de hoge kant, maar enige logica is toch aanwezig in deze redenering.

Twee oudere dames hebben gespaard voor een nieuwe auto om op vakantie te gaan, maar helaas worden ze aangereden. Gelukkig is er geen letsel en zijn ze verzekerd , maar de auto is total loss. Geen nood de huurauto wordt gebracht en de dames gaan naar Spanje. Maar wat blijkt als ze tergkomen? De verzekeringsmaatschappij betaalt maar 75 procent, want dat is nu eenmaal gebruikelijk en ook de regel. Gebruikelijk is het waarschijnlijk wel, maar als een auto total loss is, zijn er geen banden meer die kunnen slijten. De vergoeding had dus 100 procent moeten zijn!

Ik zag een tussenpersoon op zijn provisie-inkomsten blijven zitten

Een tussenpersoon adviseert een klant een allrisk verzekering. Die verzekering loopt jaren zonder dat er iets gebeurt, en de adviseur ontvangt elk jaar zo’n twintig procent van de jaarpremie. Dan daalt de dagwaarde tot onder de drieduizend euro, maar de klant betaalt nog steeds meer dan tweehonderd euro aan maandelijkse premie. Dat is wel heel erg veel geld. De tussenpersoon had zijn klant daar over moeten adviseren, zelfs als hem dat minder provisie oplevert.

Ik zag een klant, nee ik zag er heel veel

Een verzekering is bedoeld om geleden schade te vergoeden. Claim je een vergoeding voor een schade die niet heeft plaats gevonden, dat is dat fraude. De Telegraaf van 12 mei 2016 meldt dat verzekeringsmaatschappijen jaarlijks voor honderden miljoenen worden opgelicht. De gemiddelde zwendelaar heeft daarbij een voorkeur te frauderen met de motorrijtuigenverzekering, maar ook brand-, reis- en aansprakelijkheidspolissen worden veelvuldig misbruikt om geld te innen.

Dus waarom ik?

Er zijn uitzonderingen, maar de verzekeringsmarkt is een door en door rotte branche waar klanten tussenpersonen en verzekeraars elkaar over en weer oplichten. Door de drie ontmoetingen is de reden om in verzekeringen te blijven, veel meer dan geld en uitdaging; het is een missie geworden.

Een missie om de branche te veranderen tot een markt waar op een transparante manier de werkelijke schade wordt vergoed en waar tussenpersonen klanten adviseren onafhankelijk van de vergoeding – provisie of anderszins – die zij ontvangen. Dat betekent voor mij de klant centraal stellen. En de klant dan? Die moet zich keizerlijk gedragen en alleen de schade claimen die werkelijk geleden is. Minder schademeldingen betekent immers lagere premies, en ook dat is in het klantbelang.

John Greijmans

maart 13th, 2016 · by John · Weblog NL

Op 1 januari 2013 werd de bankierseed of -belofte verplicht voor alle bestuurders in de financiële dienstverlening. De invoering voor nieuwe medewerkers trad op 1 april 2015 in werking en per 1 april wordt de eed voor alle medewerkers in de financiële dienstverlening verplicht. Naar aanleiding van dit “heuglijke” feit, stel en beantwoord ik drie vragen.

  • Wat is de bankierseed, en waarom moest hij worden ingevoerd?
  • Wat was toen de mening van voor- en tegenstanders?
  • Heeft de eed resultaat gehad, en hoe is dat zo gekomen?


De bankierseed: wat en waarom?

De bankierseed was bedoeld om het bonus en winst najagen van bankiers en verzekeraars in toom te houden. Diverse misstanden in de financiële dienstverlening hadden, in ieder geval deels, tot de financiële crisis geleid, en moesten worden beteugeld. Vandaar dat eed werd ingevoerd. 

Qua vorm is de eed is een ethische verklaring die moet worden afgelegd door bestuurders en werknemers van financiële ondernemingen. De eed is nauwelijks één A4’tje lang en is te vinden op De eed moet worden ondertekend en afgelegd ten overstaan van collega’s. Inhoudelijk gaat het om het centraal stellen van het klantbelang, geen misbruik maken van kennis, geheimhouding van hetgeen is toevertrouwd en het maken van een zorgvuldige belangenafweging. 


Een wassen neus of een adequaat middel?

Critici vonden de eed een wassen neus; bedoeld om iedereen in slaap te sussen. In de eed staat namelijk dat de medewerker “een zorgvuldige afweging maakt tussen de belangen van de klanten van de bank, de aandeelhouders, de leden, de obligatiehouders en andere schuldeisers van de bank, de werknemer van de bank en de samenleving”. Wat kan een medewerker dan nog fout doen? Als hij de zakken van zijn baas of van hemzelf vult, kan hij dat ‘zorgvuldig hebben afgewogen’. 

De eed had meer impact gehad als er gestaan had: “U stelt altijd het belang van de klant centraal. Daarbij mag u afwegen of u de belangen van de kapitaalverschaffers, uw collega’s en werkgever en andere stakeholders niet schaadt.” 

Voorstanders van de eed roemden de mogelijkheid om kritische vragen te stellen aan het bestuur van financiële bedrijven. Dit zijn namelijk vaak autoritaire organisaties, maar als bestuurders de eed hebben ondertekend, kunnen medewerkers hen daarop wijzen als ze het niet eens zijn met hun onethische beslissingen.  


De eed is mislukt!

De bedoeling was dat bankiers en verzekeraars de eed zouden afleggen om hun klanten eerlijk te bedienen. Twee derde van de bankiers vindt echter niet dat ze er ook iets mee moeten doen.  Dat blijkt uit onderzoek van de Tom Loonen en Mark Rutgers. Bovendien hebben bankiers vaak geen idee waar ze aan beginnen. Nog voordat hij algemeen is ingevoerd is de bankierseed daarmee mislukt. Dat is zowel te wijten aan de politiek als aan het management van financiële instellingen. 

De bankierseed is er te snel gekomen. Een cultuurverandering vergt namelijk veel tijd en moeite. Zowel in de maatschappelijke arena als op de werkvloer is er nauwelijks over gediscussieerd. Daardoor heeft noch de samenleving, noch de financiële sector zelf de eed kunnen internaliseren. Het lijkt er zelfs op dat zowel politiek als management hem alleen wilden gebruiken als afweerschild tegen verdere regelgeving.  

De conclusie moet daarom helaas zijn: politiek, bankiers en verzekeraars bedachten een eed, zij dronken een glas, zij deden een plas en alles bleef zoals het was. De bankierseed had alleen kunnen slagen als we er voortdurend mee bezig waren gebleven. We mogen namelijk nooit verslappen en moeten altijd doorpakken. Pas dan zullen mensen in de financiële sector beseffen dat het hier gaat om een dienend beroep. Voor alleen op geld beluste mensen is daarin geen plaats.  

John Greijmans

maart 4th, 2016 · by John · Weblog NL

Ik ben van huis uit econoom, maar mijn carrière heeft zich grotendeels buiten de financiële dienstverlening afgespeeld. Sterker nog, ruim een jaar geleden zou ik er nog niet eens aan gedacht hebben om in de bank- of verzekeringswereld te gaan werken. Voorspellen is echter nooit mijn sterkste punt geweest en zo ben ik een jaar geleden in de vreemde wereld van  verzekeringen beland. 

Waarom telkens klantbelang roepen?

En vreemd is die wereld inderdaad! Eén van de zaken die me opviel was dat iedereen maar bleef roepen dat het klantbelang centraal moest staan. Wat anders? , dacht ik. Ik heb altijd bij commerciële bedrijven gewerkt en uiteraard stond daar het klantbelang centraal. Maar het was niet nodig dat telkens te roepen.  

Iedereen wist in die bedrijven, dat als je de klant niet centraal stelde, deze je producten niet, of in ieder geval minder ging kopen. En dan krijg je dus geen geld. En als je geen geld hebt kun je je leveranciers niet betalen en kun je ook geen goede mensen aannemen. Daardoor kun je geen goede producten of diensten leveren en zal de klant nog minder kopen. Jij krijgt daardoor nog minder geld en komt daardoor in een vicieuze cirkel terecht. Als aandeelhouder sta je achter in de rij en kun je dus helemaal naar je geld fluiten. Vandaar dat een slimme aandeelhouder, al was maar uit eigenbelang, het klantbelang centraal stelt.  

Ik ga hier niet bekende voorbeelden als die van de woekerpolis herhalen. Maar we weten allemaal dat de financiële wereld altijd anders dan in het klantbelang heeft gedacht. In 2009, had je de kredietcrisis en riep de klant vanuit de diepte dat hij absoluut geen vertrouwen meer had in banken en verzekeraars. De politiek reageerde en stelde met de open deur dat het centraal stellen van het klantbelang de enige manier was om dit vertrouwen te herstellen.  

Na zes jaar roepen dat het klantbelang centraal moet staan, is het vertrouwen nauwelijks hersteld. Daarom maar weer eens een blog over het klantbelang. Dit keer wil ik dieper ingaan op het verschil tussen een slager en een assurantieadviseur.


Een verzekering is geen vlees

Ondanks het feit dat het een mooie alliteratie en assonantie is, is een verzekering inderdaad geen vlees. Hoe kom ik daar dan bij? Zeker als nieuweling in de branche, moet ik mijn vakliteratuur bijhouden. Ik ben dan ook een trouw lezer van de Assurantie Magazine signalen flash. Daarin staan vaak heel interessante artikelen over het klantbelang. Wat er óók in staat, zijn reacties van lezers en die zijn vaak nog onrustbarend interessanter. 

Bij bijna elk artikel over klantbelang staat een reactie van iemand die het klantbelang maar onzin vindt. “Klanten komen bij hem om een verzekering, en dus krijgen ze een verzekering van hem; hij weet immers wat het beste is voor zijn klant”.

Bij dit soort opmerkingen moet ik altijd terugdenken aan mijn jeugd, toen ik met mijn moeder boodschappen ging doen bij de slager op de hoek. Toen nog wel ja. Negen van de tien keer vroeg de slager dan na het snijden van het vlees: “mag het ietsje meer zijn?”. 

Bij de meeste assurantiepersonen speelt hetzelfde. Voor een dure verzekering krijgen zij meer provisie dan voor een goedkope, ondanks het feit dat die laatste wellicht beter is voor de klant. Dat ietsje meer vlees kan niet veel kwaad, en je hebt ook altijd de mogelijkheid om nee te zeggen. Zo niet bij de assurantieadviseur: hij verkoopt je een dure verzekering en is voor vaak een groot aantal jaren verzekerd van een hoge provisie. Geen wonder dat hij niet wil praten over het klantbelang. Dat gaat namelijk tegen zijn eigenbelang in.


Klantbelang of Geef de klant wat hij nodig heeft

Het klantbelang centraal stellen is niet hetzelfde als de klant centraal stellen. Handelen uit klantbelang betekent dat je alleen producten voert met voldoende toegevoegde waarde voor de klant. Het betekent ook dat je klanten soms moet adviseren iets niet te kopen of over te stappen naar een beter passend product. Kort gezegd , de klant centraal stellen is  “de klant geven wat hij wil” en het klantbelang centraal stellen is “de klant geven wat hij nodig heeft”. 

In termen van de slager: als een klant een stuk vlees wil, vraag je waarvoor hij het wil gebruiken, op basis daarvan kiest de slager het meest geëigende vlees; dat kan anders zijn dan wat de klant heeft gevraagd en kan zelfs het advies zijn iets vegetarisch te kopen. De slager is immers de expert. Dat ietsje meer is vaak niet te vermijden en wordt hem wel vergeven. Bij verzekeringen, mag het echter nooit ietsje meer zijn! Dat is immers tegen het klantbelang. Vandaar dat de provisie op leven- en hypotheekproducten inmiddels al is afgeschaft. Laat dat alsjeblieft ook snel gebeuren voor de provisie op schadeverzekeringen.


John Greijmans

februari 15th, 2016 · by John · Weblog NL

Op mijn blog van de afgelopen week (“De AFM, autoriteit of alleen maar autoritair?”) heb ik een aantal reacties gekregen, waaronder een telefoontje van de AFM zelf. In een overigens prettig gesprek heb ik de medewerker van de AFM de situatie wat duidelijker uitgelegd; zoals ik dat straks ook in dit blog zaal doen. Zij kon mij geen toezeggingen doen, maar zou de zaak nogmaals voorleggen aan de betrokken collega’s.

De overige reacties kan ik, in grote lijnen in twee categorieën onderbrengen: (1) niet duidelijk. En voor degenen die het wel duidelijk vonden: (2) te aardig. Daarom nogmaals een blog over de AFM, maar nu duidelijker en iets minder aardig.

Klantbelang in de verzekeringswereld.

In mijn blog, gaf ik het voorbeeld van een kleine assurantieadviseur. Deze wordt door een volmachtbedrijf (dat is een soort tussenpersoon tussen verzekeraar en een adviseur, die overigens op zijn beurt ook weer tussenpersoon is) gedwongen tot een handeling die tegen het klantbelang ingaat. Onze adviseur was namelijk een samenwerkingsovereenkomst aangegaan met het volmachtbedrijf, en één bepaling daarin is een inspanningsverplichting om zijn bestaande klanten over te zetten naar de portefeuille van het volmachtbedrijf.

De directeur-grootaandeelhouder (dga) van het volmachtbedrijf legt deze inspanningsverplichting echter uit als een resultaatverplichting: de adviseur moet zijn klanten overzetten; dat levert namelijk meer provisie op. Het volmachtbedrijf kan echter niet garanderen dat de klant er niet op achteruit gaat. Sterker nog de adviseur heeft zijn kennis bijgehouden en weet dat het voorstel voor een groot aantal klanten meer kosten en/of minder services betekent.

De adviseur, evenals het volmachtbedrijf en de betrokken verzekeringsmaatschappijen, is verplicht bij elke beslissing het klantbelang voorop te stellen. De adviseur gaat dus de discussie aan met de dga en krijgt nul op het rekest. Sterker nog de dga spant een rechtszaak aan, legt beslag op de bankrekeningen van de adviseur en sluit zijn administratie af. De adviseur heeft dus én geen geld meer én hij kan de informatie van zijn klanten niet meer benaderen. Is dat in het klantbelang mijnheer de dga?

AFM en klantbelang

De adviseur heeft in een vroeg stadium, conform verplichting, de situatie bij de AFM gemeld en de vraag gesteld of de bovenstaande zaak in strijd was met de WFT. De AFM weigert hier antwoord op te geven!. Nadat de rechtszaak is aangespannen herhaalt de adviseur de vraag. De AFM geeft nu aan dat vragen via een advocaat moeten worden gesteld.

De advocaat schrijft een brief en krijgt als antwoord: “De AFM geeft geen antwoord op dit soort vragen. De primaire reden daarvoor is dat het de verantwoordelijkheid van de onder toezicht gestelde partijen zelf is, om de WFT na te leven. Eventuele vragen met betrekking tot de WFT dienen door partijen zelf, dan wel hun adviseurs (advocaten enz.) te worden beantwoord. De AFM geeft alleen een (reikwijdte) oordeel, voor zover het aangelegenheden betreft die de AFM direct raken. De AFM ziet wat partijen bezighoudt, maar kan de vragen aldus niet beantwoorden. De AFM heeft daar in het algemeen ook geen slagkracht voor.” Nul op het rekest dus!

Nu duidelijk en minder aardig!

Schande! Het kan toch niet zo zijn, dat de adviseur een eed moet afleggen dat hij bij alles het klantbelang voorop moeten stellen, dat hij een blanco strafblad moet hebben en zich jaarlijks moet bijscholen, nu civielrechtelijk wordt geblokkeerd dat klantbelang na te leven.

Ongelooflijk! Een zichzelf “autoriteit” noemende toezichthouder zegt dat het klantbelang haar niet direct raakt, en grijpt niet in als een financiële partij (volmachtbedrijf) de wet overtreedt en de bij haar aangesloten bedrijven (adviseur) te gronde richt. En daar betaalt onze adviseur dan €6.000 voor, dat is 6% van zijn omzet!

Onbegrijpelijk! Hoe kan een toezichthouder wel autoritair regels vaststellen, maar vooraf niet willen beoordelen of iets conform de regels is, maar achteraf wel bestraffend optreden als blijkt dat de regels zijn overtreden. De rechtszekerheid is hier in het geding!

John Greijmans

februari 4th, 2016 · by John · Weblog NL

Het woord “autoriteit” heeft meerdere betekenissen. Enerzijds kan het verwijzen naar de legitieme macht om besluiten te nemen en personen aan te sturen. Het centrale begrip hier is autoritair, bijvoorbeeld “de autoriteiten bepalen dat de winkels langer open blijven”. Anderzijds kan autoriteit betrekking hebben op een deskundige die op basis van zijn kennis en inzicht gezag heeft.

Waarom begin ik hier eigenlijk over? Een paar weken geleden liep ik in twee, niet met elkaar samenhangende situaties aan tegen de activiteiten van de AFM (Autoriteit Financiële Markten). Het gedrag van de AFM in die situaties deed mij afvragen: Is de AFM echt een autoriteit, of alleen maar autoritair?

Wat is de AFM en wie betaalt haar?

De AFM ( ziet het als haar missie om eerlijke en transparante financiële markten te bevorderen. Zij is de onafhankelijke gedragstoezichthouder [en] bevordert eerlijke en zorgvuldige financiële dienstverlening [...]. Haar streven is het vertrouwen van consumenten en ondernemingen in de financiële markten te versterken [...].

Vanwege plaatsgebrek enigszins ingekort, maar toegegeven het is een mooie missie. Zeker als de AFM die kan waarmaken. Maar wie betaalt al dat moois? De AFM wordt gefinancierd door de financiële ondernemingen zelf! Zij factureert de bedrijven, enerzijds voor het uitvoeren van specifieke verrichtingen zoals het aanvragen van vergunningen, en anderzijds voor “doorlopend toezicht”.

AFM: Gezaghebbend en Autoritair

Het “autoritaire” karakter van de AFM komt tot uitdrukking in het afdwingen van de naleving van wet- en regelgeving. Zij kan dat doen door “zware” maatregelen als aanwijzingen of boetes, maar maakt het meest gebruik van norm-overdragende instrumenten (richtlijnen). Maar de AFM is ook een autoriteit in de zin van een deskundige die op basis van haar kennis en inzicht gezag heeft. Dit claimt zij voor zowel consumenten als professionele instellingen.

AFM en Consument

Als je denkt dat een financieel bedrijf de regels overtreedt of dat je een slecht financieel advies hebt gekregen, dan mag je een melding doen bij de AFM. Zij lost echter je problemen niet op, maar gebruikt je klacht slechts om te zien waar er problemen zijn in de markt. Daarnaast heeft ze een geheimhoudingsplicht en mag daarom geen terugkoppeling geven over de afhandeling van meldingen.

Kort gezegd, als consument mag je klagen, maar de AFM lost het probleem niet op en geeft ook niet aan of en hoe zij de melding heeft afgehandeld. Op zijn zachtst gezegd dwingt een dergelijke wijze van (niet) handelen geen gezag af.

AFM en Professional

Voor vragen en opmerkingen van ondernemers beperkt de AFM zich tot het “feitelijk beantwoorden” van gestelde vragen. Advies wordt niet gegeven. Daarvoor verwijst de AFM naar een juridisch adviseur; deze mag de AFM wel vragen stellen. Hij wordt daarbij wel geacht de casus van zijn cliënt zelf te toetsen aan de wet- en regelgeving.

Een geanonimiseerd voorbeeld. Een kleine onafhankelijke assurantieadviseur wordt door een bepaalde uitleg van een samenwerkingsovereenkomst door een grote partner gedwongen een handeling te verrichten die, naar haar mening, tegen het klantbelang en dus de wet ingaat. De belangen zijn groot. Als de adviseur door de AFM wordt betrapt kan zij namelijk haar vergunning, en dus haar broodwinning kwijtraken.

Onze ondernemer legt de casus voor aan de AFM en krijgt…. geen antwoord. Zij schakelt een advocaat in die de casus beoordeelt en voorlegt aan de AFM. De AFM stelt dat… zij de vraag niet kan beantwoorden. Dat is vreemd want de AFM behoudt zich wel het recht voor om het feitelijk gedrag van de adviseur later te beoordelen en zo nodig maatregelen te treffen. Dan kan het blijkbaar wel.

De AFM belooft dat juridische adviseurs antwoord krijgen, maar komt deze belofte niet na. Daarnaast zegt zij vooraf een casus niet te kunnen beoordelen, maar kan eventueel achteraf wel bestraffend optreden. Beloften niet nakomen en inconsistente uitspraken doen, geven geen gezaghebbende indruk. Temeer daar de ondernemer er nog zelf voor moet betalen ook!


Naar eigen zeggen, maakt de AFM maakt zich sterk voor eerlijke en transparante financiële marktenen en draagt zij als onafhankelijke gedragstoezichthouder bij aan duurzaam financieel welzijn in Nederland. Autoritair optreden in de zin van boetes, aanwijzingen en richtlijnen lijkt haar goed af te gaan, maar haar optreden als deskundige laat nog veel potentieel voor verbetering zien.

John Greijmans

« Older Entries