Posts Tagged ‘Quality Management’

maart 28th, 2019 · by John · Filosofie NL, Weblog EN

There are many questions people can ask themselves questions, the most fundamental and philosophical of which are: who am I, what can I know and how should I act? This last question will be answered in this article, and that will set the foundation for two other articles to follow. In the past, philosophers and other thinkers have already tried to formulate an answer. Let’s therefore, briefly review their ideas.

Philosophy is the study of general and fundamental problems concerning matters such as existence, knowledge and values. Ethics is the branch of philosophy involved with concepts of right and wrong conduct. It investigates two questions:

  • What is the best way for people to live?
  • What actions are right or wrong in a particular circumstance?

There are three branches of Ethics:

  • Virtue ethics focuses on the inherent character of a person rather than on specific actions.
  • Deontology argues that decisions should be made based on one’s duties and others’ rights.
  • Consequentialism argues that the morality of an action depends on its outcome or result.

The term virtue arises from the Latin term virtus, which means valor, merit and moral perfection. It is closely related to the Greek word arête. Virtue can thus be defined as moral excellence, it is a character trait or quality thought to be morally good.

Unlike deontology and consequentialism, virtue-based ethical theories place less emphasis on the rules people should follow. They focus on helping people develop good character traits, such as kindness and generosity. These character traits will allow a person to make the correct decisions in life. Virtue theorists also emphasize the need to learn how to break bad habits of character, like greed or anger. These are called vices and stand in the way of becoming a good person.

The ancient Greeks

Ancient Greek philosophy arose in the 6th century BCE and continued throughout the Hellenistic period and the period in which Greece was part of the Roman Empire. Of the many philosophers in this era, three names stand out: Socrates, Plato and Aristotle.

Central in ancient Greek ethical thought is the concept of eudaimonia. Eudemonism is a self-realization theory that makes personal well-being the chief good for man. It literally means “the state of having a good indwelling spirit, a good genius”. It is often translated as happiness, but a better translation would be human flourishing or “the best activities of which man is capable”.

  • For Socrates, the ultimate object of human activity is eudaimonia, and virtue is the necessary means to reach it. Since everybody necessarily seeks flourishing, no one is deliberately corrupt. All evil therefore arises from ignorance. Virtue for Socrates is wisdom and can therefore be taught.
  • Eudaimonia for Plato consists in the perfect imitation of the absolute good. Virtue enables man to order his conduct according to the dictates of reason. Plato considers virtue to consist in wisdom, justice, temperance and fortitude. These four carnal virtues constitute the proper harmony of man’s activities.
  • Also Aristotle holds that men tend to eudaimonia as the highest good. It is sought for its own sake and other goods serve as means to get to it. Flourishing can be reached through activities proper to human nature. Not in the lower activity of the vegetative and sensitive life as man has in common with plants and animals, but in the highest and most perfect activity of his reason, which springs from virtue. This activity has to be exercised in a perfect and enduring life.

The existentialists

Existentialism as a philosophy, concentrates on the study of human existence. It tries to understand how we realize our existence in this world. Its central idea is that we run through series of self-explorations to change our nature in accordance with our own choices. Existentialism is about the way we find our true meaning in life, which is achieved through our own choice, free will and self-responsibility.

Existentialism is the search for the true self and true personal meaning in life. Existentialists have faith in their own personal choice and responsibilities regardless of traditions, ethnic rules or laws. Among the great existentialists are Friedrich Nietzsche and Jean-Paul Sartre.

The will to power (Wille zur Macht) is prominent in the philosophy of Friedrich Nietzsche (1844 – 1900). It describes the driving force in us: achievement, ambition and striving to reach the highest possible position in life. Through self-overcoming, the will to power is harnessed and directed toward self-mastery and self-transformation, guided by the principle that our real self lies not deep within us but high above us.

Maslow’s hierarchy

Abraham Maslow (1908 – 1970) believes that we have an inborn desire to be self-actualized; to be all we can be. However, in order to achieve this ultimate goal, a number of more basic needs must be met first.

Maslow’s theory includes five motivational needs, often depicted as hierarchical levels within a pyramid. The lowest levels are made up of the basic needs and the more complex needs are located at the top of the pyramid. Basic needs are the physical requirements we need in order to survive. Once a lower-level need has been met, we can move on to the next level of needs.

As we progress up the pyramid, our needs become more psychological and social. After the physiological and safety needs, the need for love, friendship and intimacy become important. Further up the pyramid, the need for personal esteem and feelings of accomplishment takes priority. The need for self-actualization refers to our personal potential and to its realization. It is the desire to accomplish everything that we can, and to become the most that we can be.

VARIATIONS IN SELF-ACTUALIZATION

We may focus very specifically on the need for self-actualization, for example having the desire to become an ideal parent. For others, the desire may be expressed athletically, or it may be expressed in terms of paintings, pictures or inventions

Variations may include the quest for knowledge, understanding, peace, self-fulfillment or beauty. The aesthetic person may feel physically ill when driving past an ugly array of fast-food restaurants. But the need for beauty is neither higher nor lower than the other needs at the top of the pyramid. Self-actualization needs aren’t hierarchically ordered.

For the ancient Greeks, eudaimonia (the best activities of which we are capable) is the central concept and ultimate goal to achieve. We can get at this stage of flourishing through the use of reason, and thereby reach a perfect and enduring life. The central idea of existentialism is finding the true meaning of life, which is achieved through our own choice, free will and self-responsibility. Our driving force is: achievement, ambition and striving to reach the highest possible position in life. Maslow holds that we have an inborn desire for self-actualization.

Looking back at more than two thousands of years of philosophizing, the answer on the question of how to act, is to reach a perfect and enduring life, to reach the highest possible position and to become the most that one can be. I will refer to this strive, as the “drive towards excellence”, which makes it possible for us to “become who we are”.

As we shall see this drive towards excellence is not only applicable to individuals. It is also valid for organizations, which in fact are communities of individuals.

John Greijmans

Rotterdam, March 2019

This article is the first in a series of three on de drive for excellence. The next two articles will be on personal excellence and business excellence respectively.

februari 1st, 2019 · by John · Weblog NL

De vraag naar de zin van het leven van het leven wordt veel gesteld, maar zelden beantwoord. Waarschijnlijk zal er ook nooit een unaniem antwoord op kunnen worden gegeven. Alle mensen zijn namelijk verschillend, en zoveel mensen, zoveel zinnen. Maar waar de meesten onder ons het wel over eens zullen zijn, is dat het bij het bepalen van zingeving gaat om de doelen die je wilt bereiken. Sommigen onder ons zoeken zingeving in zichzelf, en richten zich op zelfontplooiing en het nastreven van geluk. Anderen vinden betekenis in het helpen van hun medemensen of aan het leveren van een bijdrage aan de maatschappij.

Als je jezelf doelen stelt, dan wil je die ook bereiken. En om dat te kunnen, moet je een idee hebben hoe dat moet worden gedaan. Je hebt met andere woorden kennis nodig. Kennis is immers het vermogen om informatie om te zetten in kwalitatief goede beslissingen. Scientia Potentia Est, ofwel Kennis is Macht. Met deze uitspraak maakte de Engelse filosoof Francis Bacon (1561-1626) al duidelijk dat kennis een van de belangrijkste dingen in ons leven is. Het hebben en delen van kennis legt de basis voor het verbeteren van je reputatie en het verkrijgen van invloed op jezelf en op anderen. Macht wordt in dit kader daarom vaak gedefinieerd als het vermogen om iets te (laten) doen zoals jij het wilt.

Als je jezelf doelen stelt, dan wil je die ook bereiken. Om dat te kunnen, moet je een idee hebben hoe dat moet worden gedaan. Je hebt dus kennis nodig.

Het leren van kennis

Helaas heeft Bacon maar gedeeltelijk gelijk. Met kennis zelf kun je namelijk niet veel doen. Het gaat niet om leren of het opdoen van kennis, maar om het toepassen van die kennis, om op basis daarvan lessen te leren. Dat geeft macht, en dat leidt tot resultaten.

De term gevalideerd leren (validated learning) komt uit de Lean Startup methodologie die is gericht op het snel succesvol maken van startende ondernemingen. De kern van de methode is snel te leren wat werkt en wat niet werkt. In plaats van met een uitgewerkt idee van je nieuwe product te komen, begin je daarom met een eenvoudig prototype. Daarmee test je of het in de smaak valt. Dat testen gebeurt bij de klant, die geeft feedback en helpt daarmee bij de doorontwikkeling van het product. Door het telkens weer toepassen van deze cirkel van bouwen-meten-leren, versnel je de innovatie en beperk je de kosten.

Dit proces is niet alleen van toepassing op startende ondernemingen, het kan ook worden gebruikt in je persoonlijk leven, voor het behalen van je persoonlijke doelen. Het biedt de mogelijkheid om extra snel te leren en inzicht te krijgen in wat voor jou werkt. Hoe kun je gevalideerd leren toepassen in je persoonlijk leven?

 

Wat is gevalideerd leren?

Gevalideerd leren in je persoonlijk leven kan worden gedefinieerd als het proces van het verkrijgen van een brok kennis, om dat onmiddellijk in de praktijk te brengen en het resultaat daarvan te meten, teneinde de effecten te valideren. Levert de verkregen kennis je iets op? Zo ja, wat? Zo nee, waarom niet? Op basis van dat antwoord zoek je naar het volgende brok kennis om te testen. Je komt daarmee in een cyclus terecht van zich steeds verder uitbreidende bruikbare kennis. Het proces van gevalideerd leren bestaat aldus uit drie stappen:

  1. Verkrijg een brok kennis
  2. Implementeer die kennis onmiddellijk
  3. Meet het resultaat, en valideer wat je hebt geleerd

Wat zeiden de wijzen?

In zijn Ideeënleer stelt Plato (427-347 BCE) dat onze ziel voor de geboorte in de Ideeënwereld was, en daar volmaakte kennis heeft opgedaan. Bij onze geboorte vergeten we die kennis weliswaar, maar hij zit nog steeds ergens diep in ons, en kan dus weer naar boven worden gehaald. Volgens Plato is onze kennis dus niet gebaseerd op ervaring. Zijn leerling Aristoteles (384-322 BCE) stel echter, dat kennis niet moet worden gezocht in een transcendente wereld, maar in de fenomenologische wereld, de wereld zoals die zich aan ons voordoet. Kennis komt volgens Aristoteles voort uit waarneming, ervaring dus.

René Descartes (1596-1650) hanteert een radicale methodologische twijfel waarin hij alles verwerpt als onzeker. Vandaaruit zoekt hij weer naar zekerheden, dat wil zeggen kennis. Zijn eerste en meest beroemde zekerheid is: ik denk dus ik ben. Hieruit leidt hij verdere kennis over de wereld af. Voor hem is het verstand (ratio) de uiteindelijke bron van onze kennis. Tegenover het rationalisme van Descartes staat het empirisme. Dat stelt dat al onze kennis afkomstig is uit zintuiglijke ervaring. De meest radicale vertegenwoordiger daarvan is David Hume (1711-1776). Hij zegt dat we zaken als oorzakelijkheid, persoonsidentiteit of God niet kunnen waarnemen, en dus ook niet zeker kunnen weten.

In de geschiedenis van het denken kunnen we twee stromingen onderscheiden. Enerzijds vinden Plato en Descartes dat we alle kennis kunnen opdoen door er goed over na te denken. Aan de andere kant stellen Aristoteles en Hume dat we kennis opdoen door de werkelijkheid zelf waar te nemen. Een synthese tussen deze respectievelijk rationalistische en empirische methoden vindt zijn weerslag in de wetenschappelijke methode.

De wetenschappelijk methode gaat uit van een probleem. Op basis van daarover na te denken wordt een voorlopige oplossing geformuleerd. Deze hypothese wordt getoetst aan de werkelijkheid, en kan aldus worden gefalsificeerd of geverifieerd. Falsificatie betekent dat de hypothese wordt verworpen, verificatie houdt in dat de volgende stap naar verdere theorievorming of praktische toepassing kan worden gedaan. Gevalideerd leren is een variant op de wetenschappelijke methode, waarin een brok kennis (hypothese) wordt geïmplementeerd (getoetst) en een volgende stap bepaald (validatie).

De wetenschappelijk methode begint me een probleem. Op basis van daarover nadenken wordt een oplossing geformuleerd. Deze wordt getoetst, en kan aldus worden gefalsificeerd of geverifieerd.

1.    Verkrijgen van kennis

Een brok kennis is een logisch consistente kenniseenheid die gemakkelijk in praktijk te brengen is, goed is te herzien en gemakkelijk te onthouden. Door grote stukken kennis in kleinere brokken op te delen, kun je beetje bij beetje de voor jou noodzakelijke kennis opbouwen. Er zijn veel manieren waarop je brokken kennis kunt verwerven. Je kunt bijvoorbeeld luisteren naar lezingen, boeken lezen of workshops bezoeken. Ook kun je kennis vergaren door te observeren, onderzoek te doen of gebruik maken van je creativiteit.

2.    Implementeren van kennis

Heb je een brok kennis verworven, dat moet je dat zo snel mogelijk toetsen aan de realiteit. Is de kennis betrouwbaar? Kun je er iets mee doen? Voor de beantwoording van deze vragen is het noodzakelijk de kennis te verwerken. Dat doe je door die te verbinden met wat je al weet, bijvoorbeeld door zelfreflectie, een discussie met anderen of analyseren hoe de kennis kan worden gebruikt. De centrale vraag is dus, hoe kun je kennis het beste in de praktijk brengen?

Tot nu toe, heb je alleen nog maar kennis opgedaan. Je moet een stap verder gaan om die kennis in macht om te zetten. Dat doe je door het brok kennis te implementeren, het resultaat daarvan meten en bepalen waar die nieuwe kennis je naartoe leidt. Als het implementeren niet leidt tot een verandering in je persoonlijk gedrag, hetzij in je woorden, gedachten of acties, dan heb je niets nieuws geleerd.

Je kunt je gedrag alleen veranderen op basis van gevalideerd leren. Eerst ga je dus bepalen of, en op welke wijze, het nieuwe brok kennis nuttig is. Dat doe je door experimenten uit te voeren. Probeer bijvoorbeeld op een andere wijze naar dingen te kijken of ga bepaalde dingen zaken doen, of juist laten. Meten is weten, dus in alle gevallen bepaal je wat de resultaten van het experiment, en dus van je gewijzigd gedrag zijn. Dat kun je doen door feedback te vragen.

Als het toepassen van kennis niet leidt tot een verandering in je persoonlijk gedrag, in woorden, gedachten of acties, dan heb je niets nieuws geleerd.

Tot nu toe kan mijn betoog abstract overkomen. Laat ik daarom enkele concrete voorbeelden geven om te laten zien hoe leren en implementeren kan plaatsvinden in de praktijk.

  • Je leest een artikel over hoe je het beste de paragrafen in een blog kunt maken (kennis), je past het toe in je volgende blog (implementatie) en je meet het resultaat door naar het aantal views te kijken (valideren).
  • Je bezoekt een beurs waar een nieuw dieet wordt gepresenteerd dat je helpt om gewicht te verliezen (kennis), je probeert het uit (implementatie) en na zeven dagen zie je het resultaat op de weegschaal (valideren).

3.    Valideren van kennis

Na verkrijgen en implementeren volgt het valideren van kennis. Daarin bepaal je of het toepassen van de nieuw verkregen kennis voor jou persoonlijk werkt. Vaak zal dat niet zo zijn, waardoor je weer terug moet gaan naar oude gedragspatronen of andere dingen uitproberen. Het constateren dat dingen niet werken, is overigens ook een vorm van leren is. Ook een mislukt experiment is waardevol. Je weet nu immers wat in ieder geval niet werkt, en dat brengt je een stap dichter bij een werkende oplossing.

Om te weten of de nieuwe kennis werkt, moet je de resultaten van je experiment meten. Op basis bepaal je wat te doen: doorgaan met de nieuw gevonden kennis, of naar een andere oplossing zoeken. Feedback is daarbij een belangrijk hulpmiddel.

  • Interne feedback komt van binnen uit en vloeit voort uit zelfreflectie. Dit lijkt moeilijk te meten, maar je zou kunnen denken aan een geluks-index, je competentieniveau of het feit dat je al dan niet dichter bij het behalen van je persoonlijke doelstellingen komt.
  • Externe feedback komt van uit je omgeving, van bijvoorbeeld je familie, vrienden of collega’s. In vele gevallen zullen zij je willen steunen om je in staat stellen je doelstellingen te bereiken.

Feedback kan zowel kwalitatief als kwantitatief zijn. In alle gevallen moet het kunnen aantonen of je vooruitgang hebt geboekt door de kennis te implementeren. Pas overigens op met kwalitatieve feedback. Als die negatief is, kun je er vaak op vertrouwen, mensen zijn namelijk geneigd om je positief te waarderen. We zijn allemaal aardig voor elkaar. Als de feedback dan toch negatief is, dan is er echt wat aan de hand. Positieve kwalitatieve feedback kan ook voortvloeien uit de onze neiging om aardig te zijn, en die is dan juist niet betrouwbaar. Probeer daarom altijd ook objectieve kwantitatieve resultaten te krijgen.

Constateren dat dingen niet werken is ook leren. Een mislukt experiment is waardevol, want je weet nu wat niet werkt, en dat brengt je een stap dichter bij een oplossing.

Na elk experiment ga je de resultaten meten en beoordelen wat er mee te doen. Dat is de definitie van valideren. Om dat goed te doen, ga je voor elk experiment bij je zelf te rade, en stel je jezelf de volgende vragen.

  • Wat kan ik doen met de nieuwe kennis?
  • Wat weet ik nu, wat ik niet eerder wist?
  • Wat is de beste manier om die kennis toe te passen?
  • Wat ging goed in de implementatie, en wat ging niet als verwacht?
  • Wat is het volgende dat ik moet leren?

Op basis van de antwoorden die je jezelf hebt gegeven, neem je drie beslissingen, waaraan je je moet houden. Welke beslissingen dat zijn ligt besloten in het antwoord op de volgende drie vragen.

  • Welke nieuwe dingen ga ik doen op basis van de nieuwe verworven kennis?
  • Waarmee stop ik op basis van de nieuwe verworven kennis?
  • Wat zal ik blijven doen op basis van de opgedane nieuwe kennis?

De cyclus van verkrijgen, implementeren en valideren van kennis hoeft niet lang te duren. Het gaat om het zo snel mogelijk toepassen van verworven kennis, om vervolgens het effect te meten en te analyseren of de verandering voor je werkt. Dat bepaalt wat je in de toekomst gaat doen. Ik wil daarvoor terugkomen op de eerder gegeven voorbeelden.

  •  Het aantal views op je blog met de nieuwe indeling voor paragrafen is significant hoger dan normaal. Je besluit dus om de nieuwe methode te blijven hanteren. Of je vertrouwt het niet helemaal en herhaalt het experiment enkele malen.
  • Er was resultaat op de weegschaal te zien, maar dat was niet conform verwachting. Je gewicht is zelfs toegenomen. Je concludeert dat het dieet niet werkt, in ieder geval niet voor jou.

Als je de methode van gevalideerd leren consequent toepast kun je veel leren, over jezelf, over de wereld en wat wellicht het belangrijkste is, over hoe je sneller en effectiever dichter bij het behalen van je persoonlijke doelstellingen komt. Blijf daarom gevalideerd leren. Je weet nu hoe het moet.

John Greijmans

Rotterdam, Februari 2019

oktober 1st, 2018 · by John · Weblog NL

In elk nieuw managementboek wordt het telkens weer herhaald: het meten van prestaties draagt bij aan betere bedrijfsresultaten. Maar is dat werkelijk de enige reden dat we de prestaties van medewerkers en collega’s meten? Laten we eens kijken of er niet meer motieven zijn en wat de achtergrond van elk daarvan is.

 

Reden #1: We meten omdat we geacht worden dat te doen?

De eerste reden om prestaties te meten ligt voor de hand. Onze leidinggevende heeft gezegd dat we dat moeten doen. Of de controller heeft doelstellingen voor kpi’s in het operationeel plan gezet en vindt dat we moeten aantonen dat die ook zijn gehaald. En tsja, iedereen in het bedrijf meet, dus waarschijnlijk moeten wij dat dan ook maar gaan doen. Maar prestaties meten kost tijd, tijd die ten koste gaat van het “echte werk”.

Meten moet meer opbrengen dan het kost, anders is het niet zinvol.

Reden #2: Red je eigen hachje

Als je laat zien dat je veel werk verricht, de goede dingen doet en ook veel gedaan krijgt, dan ontvang je goede beoordelingen en word je niet onder druk gezet om harder en beter te werken. Dat doe je immers toch al? Het is eigenlijk heel eenvoudig. Zoek een paar indicatoren die vaak of altijd een positieve trend laten zien en je levert het bewijs dat je de dingen goed doet. Inderdaad,  verbeter wat gemakkelijk te verbeteren is. De vraag blijft echter of je wel de goede dingen doet?

Reden #3: Prestaties van je medewerkers managen

Bij het jaarlijkse doelstellingengesprek worden ze vastgesteld: prestatieafspraken en kpi’s om ze te meten. Het maakt het bij het eveneens jaarlijkse beoordelingsgesprek gemakkelijker om vast te stellen dat iemand al dan niet voldoet. Hier ligt een relatie met reden #2. Maar ook het gevaar van sub-optimalisatie ligt om de hoek: iedereen doet het goed, maar met de organisatie als geheel gaat het slecht.

Reden#4: Onderhandelen over meer budget

Je meet omdat je wilt laten zien hoe nuttig je output is of hoe capabel je team opereert, maar vooral om anderen te overtuigen dat je nog veel beter kunt als je maar meer budget krijgt. Want niemand wil minder geld, dat gaat namelijk ten koste van al die leuke projecten die je nog wilt uitvoeren. Het resultaat is dat we meer budget toekennen aan dingen die goed gaan, en juist minder aan wat moet worden verbeterd.

Reden #5: De uitvoering van de strategie monitoren

Alle strategische initiatieven moeten worden geïmplementeerd zoals gepland. Het toverwoord hier is mijlpalen halen. Maar houdt dat ook in dat daarmee automatisch en in alle gevallen de performance van het bedrijf beter wordt?

 Het resultaat is dat we meer budget toekennen aan dingen die goed gaan, en juist minder aan wat moet worden verbeterd.

Reden #6: Doelstellingen halen

Als je focust op het bepalen van verschillen tussen geplande en gerealiseerde prestatieniveaus, om dan met Lean-technieken oorzaken te achterhalen en verbeteringen door te voeren, dan haal je haast vanzelf je doelstellingen. Deze op resultaat en voortdurende leren gerichte cultuur kan prachtig werken, als tenminste het overgrote deel van de mensen in de organisatie om die reden prestaties meet. Stel je eens voor, je gaat elke dag naar je werk, wetende dat alles wat jij en je collega’s doen aantoonbaar bijdraagt aan het verbeteren van de wereld. Dat zou toch mooi zijn?

 

Ik ben geen tegenstander van prestaties meten, en ik ben het hartgrondig eens met wat ik onder #6 heb gezegd. Maar ik wil het wel iedereen aanraden zich af te vragen wat de toegevoegde waarde van het meten van een specifieke prestatie is? Het criterium daarbij is of de meting bijdraagt aan het verbeteren van de prestatie van het hele bedrijf.

John Greijmans

mei 3rd, 2018 · by John · Weblog NL

De Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) geldt vanaf 25 mei, en schrijft voor dat je duidelijk maakt welke persoonsgegevens je verwerkt, hoe je daarmee omgaat en welke maatregelen je neemt om die gegevens te beschermen. Persoonsgegevens zijn gegevens over natuurlijke personen, of gegevens die herleidbaar zijn naar natuurlijke personen

Concreet, moet je kunnen aantonen en dus vastleggen hoe je aan onderstaande eisen voldoet:

  • Gegevensbeperking: alleen noodzakelijke persoonsgegevens mogen worden verzameld
  • Transparantie: de persoon van wie gegevens worden verwerkt, is daarvan op de hoogte, heeft daarvoor toestemming gegeven en kent zijn rechten
  • Doelbeperking: persoonsgegevens mogen alleen voor een wettelijk toegestaan doel worden verwerkt en niet voor andere zaken worden gebruikt
  • Juistheid: persoonsgegevens moeten juist zijn en blijven
  • Bewaarbeperking: persoonsgegevens mogen niet langer worden bewaard dan nodig
  • Integriteit en vertrouwelijkheid: persoonsgegevens moeten worden beschermd tegen toegang door onbevoegden, verlies of vernietiging.

 

Wat hoef je wanneer niet te doen?

Middelgrote en kleine ondernemingen, met kleinschalige verwerking van gegevens, en niet werkzaam uit sectoren met gevoelige informatie (financiële dienstverlening, zorg, onderwijs, maatschappelijke hulp- en dienstverlening of charitatieve instellingen): 
o   Hoeven geen DPO (data protection officer) aan te stellen
o   Zijn vrijgesteld van het bijhouden van een logboek
o   Hoeven geen PIA (privacy impact assessment) uit te voeren

Je hoeft geen FG (functionaris voor gegevensbescherming) aan te stellen als je van minder dan 5.000 personen de gegevens bewaart, tenzij het gevoelige gegevens betreft, zoals medische gegevens, ras, seksuele voorkeur, politieke opvatting, geloofsovertuiging of strafrechtelijk verleden. Ook financiële gegevens, bankrekeningnummers en gegevens over kredietwaardigheid, of fraudegevoelige- of identiteitsgegevens (BSN-nummers) zijn gevoelig en kunnen, eventueel tezamen met andere persoonsgegevens, worden gekwalificeerd als ‘bijzonder’.
Als je een ‘eenpitter’ bent en wel bijzondere gevens bijhoudt, zoals individuele artsen of advocaten, zal je waarschijnlijk door de Autoriteit Persoons AP niet worden gezien als een grootschalige verwerker en geldt bovenstaande niet.

 

Wat moet je wel doen?

Je moet je datastromen vastleggen, verwerkingsovereenkomsten vaststellen, een privacy-statement maken en je medewerkers goed informeren. Daarnaast moet je voorbereid zijn als het dan toch onverhoopt misgaat. Wat dat allemaal inhoudt, verklaar ik hieronder.

 

1. Datastromen vastleggen

Iedere organisatie verwerkt gegevens van personen, al is het maar naam en e-mailadres. Het verwerken van deze gegevens is een datastroom, en de AVG schrijft voor dat je deze datastromen in kaart brengt:

  • Je moet weten welke persoonsgegevens je opslaat
  • Je moet weten bij welke externe partijen je gegevens onderbrengt
  • Je moet het gebruik van data kunnen verantwoorden

Alle procedres met betrekking tot het opslaan en gebruik van data, moeten worden vastgelegd. Daarmee kun je aantonen dat: je daadwerkelijk toestemming hebt verworven, data niet langer worden bewaard dan nodig en data niet op andere wijze wordt gebruikt als afgesproken

Datastromen leg je vast door een overzicht te maken van de verwerking van persoonsgegevens (data flowchart). Daar staat in:

  • wie of wat de bron is van de datastroom
  • hoe je deze data verkrijgt
  • wie toegang heeft tot de data
  • wat de beveiligingsmaatregelen zijn
  •  waar de data naartoe gaan

 

2. Verwerkingsovereenkomst vaststellen

Verwerkingsovereenkomsten zijn afspraken die je maakt met externe partijen die voor jou gegevens verwerken. Daarin leg je vast hoe zij met die gegevens moeten omgaan.

  • Waarom verwerken ze die gegevens, wat mogen ze ermee doen en welke middelen gebruiken ze daarvoor?
  •  Afspraken over de beveiliging van de gegevens. Leg vast dat zij er op een verantwoorde manier mee omgaan en ze niet gebruiken voor zaken waar jij geen opdracht voor gegeven hebt.

 

3. Privacy-statement maken

Je bent verplicht mensen van wie je gegevens opslaat (betrokkenen) te informeren. Je moet ze laten weten wat je met hun data doet, waarom je die hebt opgeslagen en waar ze naartoe kunnen als ze het hier niet mee eens zijn. Dit doe je in een privacy-statement. Dit bevat minimaal:

  • Identiteit van je organisatie
  • Contactgegevens
  • Het doel en de juridische basis van de verwerking
  • De bewaartermijn van de gegevens die je opslaat
  • De rechten van de betrokkenen
  • Het recht om toestemming voor de verwerking van gegevens in te trekken
  • Het recht om een klacht in te dienen bij de toezichthouder
  • Welke derde partijen voor jou gegevens verwerken

 

4. Medewerkers informeren

Datalekken worden bestraft als blijkt dat je onvoldoende voorzorgsmaatregelen hebt genomen. Informeer daarom je eigen medewerkers, want de meeste datalekken gebeuren door menselijk handelen. Kweek databewustzijn bij de mensen in je organisatie. Stel een plan op waarin je hen erop wijst voorzichtig om te gaan met persoonsgegevens. Deel de handleiding die vertelt wat te doen als het onverhoopt een keer misgaat.

 

5. Als het dan toch misgaat

Wat als het misgaat en klantgegevens op straat liggen? Er is sprake van een datalek als er bijvoorbeeld  een USB-stick is kwijtgeraakt, een laptop is gestolen of een inbraak door een hacker is geweest waar persoonsgegevens op stonden.

Een simpel ‘sorry’ voldoet in ieder geval niet. Je moet open communiceren met de persoon wiens gegevens zijn gelekt en de Autoriteit Persoonsgegevens (AP). Maak daarom een draaiboek voor de meldplicht datalekken en documenteer alle datalekken.

 

John Greijmans

 

december 3rd, 2016 · by John · Weblog EN

There are many questions people can ask themselves. The most fundamental of them, are: who am I, what can I know, and how should I act? The answer to the last questions is important for this book. Many philosophers and other thinkers have been trying to formulate an answer this question. Let’s briefly review their ideas.

Philosophy and Ethics

Philosophy is the study of general and fundamental problems concerning matters such as existence, knowledge and values. Ethics is the branch of philosophy involved with concepts of right and wrong conduct. It investigates two questions:

  • What is the best way for people to live?
  • What actions are right or wrong in a particular circumstance?

There are three branches of Ethics:

  • Virtue ethics focuses on the inherent character of a person rather than on specific actions.
  • Deontology argues that decisions should be made based on one’s duties and others’ rights.
  • Consequentialism argues that the morality of an action depends on its outcome or result.

The term virtue arises from the Latin term virtus, which means valor, merit and moral perfection. It is closely related to the Greek word arete. Virtue can be defined as moral excellence, it is a character trait or quality thought to be morally good.

Unlike deontology and consequentialism, virtue-based ethical theories place less emphasis on the rules people should follow. They focus on helping people develop good character traits, such as kindness and generosity. These character traits will allow a person to make the correct decisions in life. Virtue theorists also emphasize the need to learn how to break bad habits of character, like greed or anger. These are called vices and stand in the way of becoming a good person.

 

Historical overview  

The ancient Greeks

Central in ancient Greek ethical thought is the concept of eudaimonia. Eudaimonism is a self-realization theory that makes personal well-being the chief good for man. Eudaimonia literally means “the state of having a good indwelling spirit, a good genius”. It is often translated as happiness, but a better translation would be human flourishing or “the best activities of which man is capable”.

Ancient Greek philosophy arose in the 6th century BCE and continued throughout the Hellenistic period and the period in which Greece was part of the Roman Empire. Of the many philosophers in this era, three names stand out: Socrates, Plato and Aristotle.

For Socrates, the ultimate object of human activity is eudaimonia, and virtue is the necessary means to reach it. Since everybody necessarily seeks flourishing, no one is deliberately corrupt. All evil therefore arises from ignorance. Virtue for Socrates is wisdom and can therefore be taught.

Eudaimonia for Plato consists in the perfect imitation of the absolute good. Virtue enables man to order his conduct according to the dictates of reason. Plato does not consider virtue to consist in wisdom alone, but in justice, temperance and fortitude as well. These four carnal virtues constitute the proper harmony of man’s activities.

Also Aristotle concludes that men tend to eudaimonia as the highest good. It is sought for its own sake and other goods only can serve as means to get to it. True flourishing can be reached through activities proper to human nature. Not in the lower activity of the vegetative and sensitive life as man has in common with plants and animals, but in the highest and most perfect activity of his reason, which springs from virtue. This activity has to be exercised in a perfect and enduring life.

The existentialists

Existentialism as a philosophy, concentrates on the study of human existence. It tries to understand how humans realize their existence in this world. Its central idea is that humans run through series of self-exploration to change their nature in accordance with their own choices. Existentialism thus is about an individual’s way of finding his true meaning of life, which is achieved through its own choice, free will and self-responsibility.

Existentialism is the search and journey for true self and true personal meaning in life. People who believe in existentialism have faith in their own personal choice and responsibilities regardless of traditions, ethnic rules or laws. Among the great existentialists are Soren Kierkegaard, Friedrich Nietzsche and Jean-Paul Sartre.

The will to power (Wille zur Macht) is prominent in the philosophy of Friedrich Nietzsche (1844 – 1900). It describes the driving force in humans: achievement, ambition and striving to reach the highest possible position in life. Through self-overcoming, the will to power is harnessed and directed toward self-mastery and self-transformation, guided by the principle that your real self lies not deep within you but high above you.

Maslow’s hierarchy

Abraham Maslow (1908 – 1970) believes that people have an inborn desire to be self-actualized; to be all they can be. However, in order to achieve this ultimate goal, a number of more basic needs must be met first.

Maslow’s theory includes five motivational needs, often depicted as hierarchical levels within a pyramid. The lowest levels are made up of the basic needs and the more complex needs are located at the top of the pyramid. Basic needs are the physical requirements people need in order to survive. Once a lower-level need has been met, people can move on to the next level of needs.

As people progress up the pyramid, needs become more psychological and social. After the physiological and safety needs, the need for love, friendship and intimacy become important. Further up the pyramid, the need for personal esteem and feelings of accomplishment takes priority. The need for self-actualization refers to a person’s potential and to the realization of that potential. It is the desire to accomplish everything that one can, and to become the most that one can be.

 Individuals may focus very specifically on the need for self-actualization. One individual may have the desire to become an ideal parent, in another the desire may be expressed athletically and still for others, it may be expressed in paintings, pictures or inventionsVariations may include the quest for knowledge, understanding, peace, self-fulfillment, meaning in life or beauty. The aesthetic person may feel physically ill when driving past an ugly array of fast-food restaurants. But the need for beauty is neither higher nor lower than the other needs at the top of the pyramid. Self-actualization needs aren’t hierarchically ordered.

 

Become who you are

For the ancient Greek philosophers, eudaimonia (the best activities of which a humans are capable) is the central concept and ultimate goal to achieve. People can get at this stage of flourishing through the use of reason, and thereby reach a perfect and enduring life.

The central idea of the philosophical school of existentialism is about an individual’s way of finding its true meaning of life, which is achieved through its own choice, free will and self-responsibility. For Friedrich Nietzsche, the driving force in humans is: achievement, ambition and striving to reach the highest possible position in life.

Abraham Maslow holds that people have an inborn desire for self-actualization. It is the desire to accomplish everything that one can, and to become the most that one can be.

Looking back at more than two thousands of years of philosophizing, the answer on the question of n how to act, is to reach a perfect and enduring life, to reach the highest possible position and to become the most that one can be. This strive, I will refer to as the “drive towards excellence”, which makes it possible to “become who you are”.

As we shall see this drive towards excellence is not only applicable to individuals. It is also valid for organizations, which in fact are communities of individuals.

John Greijmans

november 18th, 2016 · by John · Weblog NL

De conclusie in mijn vorige blog was dat er, in tegenstelling tot de heersende mening, géén sprake is van marktwerking in de zorg. Sterker, er is sprake van een planeconomie: zorgverzekeraars leggen ziekenhuizen een bindend budget op. Blijven ziekenhuizen binnen dat budget, dan krijgen ze minder geld. Komen ze er boven, dan moeten ze gratis werken. In deze blog wil ik laten zien hoe marktwerking in de zorg er wel uit zou kunnen zien.

Hoe ziet een ideaaltypische marktwerking er uit?

Volgens de economische wetenschap is sprake van een markt van volledig vrije mededinging als er veel vragers en aanbieders zijn. Daarnaast moet er sprake zijn van volledig transparante informatie en van vrije toe- en uittreding. Hoe werkt dat? Stel de vraag naar een product stijgt, bij gelijkblijvend aanbod betekent dit dat de prijs omhoog gaat. Door die hogere prijs gaan bestaande aanbieders meer produceren en treden er nieuwe aanbieders toe tot die markt. En daardoor daalt de prijs weer. Vraag en aanbod worden dus door “een onzichtbare hand” op elkaar afgestemd.

Maar de zorgmarkt is toch niet ideaaltypisch?

Laten we de bovenstaande voorwaarden voor een ideaaltypische markt toepassen op de zorg. Als eerste, er zijn veel patiënten. Dus aan de voorwaarde van veel vragers wordt voldaan. Echter, die vraag wordt in geval van de zorg (mede) bepaald door de aanbieders. Zij zijn immers de specialisten, die kunnen beslissen wat wij als patiënten nodig hebben.

Zijn er ook veel aanbieders? Die vraag is moeilijk te beantwoorden. Er zijn bijvoorbeeld relatief veel huisartsen, maar die zitten bijna allemaal vol en kunnen geen nieuwe patiënten aannemen. In Nederland zijn er veel ziekenhuizen, maar ook dat is relatief. Als je in Maastricht woont, ga je niet snel naar een specialist in Groningen. Van volledig transparante informatievoorziening is eveneens geen sprake. We mogen in Nederland zelfs niet weten wat de prijzen zijn.

Tot slot kost het bouwen van een ziekenhuis veel geld en duurt een artsenstudie minimaal acht jaar, en dan praat ik nog niet eens over de numerus fixus. Van flexibel aanpassen in de vorm van vrije toe- en uittreding is dus ook geen sprake.

Hoe kunnen we dan marktwerking in de zorg introduceren?

Naast het ideaaltypische model van volledig vrije mededinging heeft de economische wetenschap ons andere, meer werkbare concepten gebracht. Een daarvan is de countervailing power theorie van John Kenneth Galbraith (1952). Countervailing power is volgens hem de tegenwerkende kracht bij economische machtsposities. Die kracht vermindert de macht van een dominante partij op de markt, die daardoor richting het ideaaltype beweegt.

Op de zorgmarkt zijn patiënten de zwakste partij omdat er én maar weinig aanbieders zijn én deze ook nog (een deel van) de vraag bepalen. Volgens de wet hebben zorgverzekeraars de plicht om te zorgen dat voldoende zorg wordt ingekocht tegen acceptabele prijzen en van voldoende kwaliteit. Zij zijn daarmee de ideale tegenkracht. Hoe kunnen ze die rol invullen?

Zorgverzekeraars betalen de rekening en zien dus alle prijzen. Zij kunnen daardoor tarieven van verschillende aanbieders vergelijken, en verklaringen vragen bij grote afwijkingen. Daarnaast zijn ze groot genoeg, om kwaliteitseisen te definiëren, kwaliteitshandboeken met best practices te publiceren en regelmatig kwaliteitsaudits te houden.

Kunnen hoge prijzen niet afdoende worden verklaard of voldoen zorgaanbieders niet aan de kwaliteitseisen, dan worden ze van de lijst met preferred suppliers gehaald en krijgen ze geen business meer. Feitelijk komt dit neer op onvrijwillige uittreding. De positie van de patiënt wordt daardoor versterkt.

Mijn voorstel is zeker nog niet ideaal, maar het laat in ieder geval meer marktwerking zien dan simpelweg budgetten opleggen.

John Greijmans

februari 15th, 2016 · by John · Weblog NL

Op mijn blog van de afgelopen week (“De AFM, autoriteit of alleen maar autoritair?”) heb ik een aantal reacties gekregen, waaronder een telefoontje van de AFM zelf. In een overigens prettig gesprek heb ik de medewerker van de AFM de situatie wat duidelijker uitgelegd; zoals ik dat straks ook in dit blog zaal doen. Zij kon mij geen toezeggingen doen, maar zou de zaak nogmaals voorleggen aan de betrokken collega’s.

De overige reacties kan ik, in grote lijnen in twee categorieën onderbrengen: (1) niet duidelijk. En voor degenen die het wel duidelijk vonden: (2) te aardig. Daarom nogmaals een blog over de AFM, maar nu duidelijker en iets minder aardig.

Klantbelang in de verzekeringswereld.

In mijn blog, gaf ik het voorbeeld van een kleine assurantieadviseur. Deze wordt door een volmachtbedrijf (dat is een soort tussenpersoon tussen verzekeraar en een adviseur, die overigens op zijn beurt ook weer tussenpersoon is) gedwongen tot een handeling die tegen het klantbelang ingaat. Onze adviseur was namelijk een samenwerkingsovereenkomst aangegaan met het volmachtbedrijf, en één bepaling daarin is een inspanningsverplichting om zijn bestaande klanten over te zetten naar de portefeuille van het volmachtbedrijf.

De directeur-grootaandeelhouder (dga) van het volmachtbedrijf legt deze inspanningsverplichting echter uit als een resultaatverplichting: de adviseur moet zijn klanten overzetten; dat levert namelijk meer provisie op. Het volmachtbedrijf kan echter niet garanderen dat de klant er niet op achteruit gaat. Sterker nog de adviseur heeft zijn kennis bijgehouden en weet dat het voorstel voor een groot aantal klanten meer kosten en/of minder services betekent.

De adviseur, evenals het volmachtbedrijf en de betrokken verzekeringsmaatschappijen, is verplicht bij elke beslissing het klantbelang voorop te stellen. De adviseur gaat dus de discussie aan met de dga en krijgt nul op het rekest. Sterker nog de dga spant een rechtszaak aan, legt beslag op de bankrekeningen van de adviseur en sluit zijn administratie af. De adviseur heeft dus én geen geld meer én hij kan de informatie van zijn klanten niet meer benaderen. Is dat in het klantbelang mijnheer de dga?

AFM en klantbelang

De adviseur heeft in een vroeg stadium, conform verplichting, de situatie bij de AFM gemeld en de vraag gesteld of de bovenstaande zaak in strijd was met de WFT. De AFM weigert hier antwoord op te geven!. Nadat de rechtszaak is aangespannen herhaalt de adviseur de vraag. De AFM geeft nu aan dat vragen via een advocaat moeten worden gesteld.

De advocaat schrijft een brief en krijgt als antwoord: “De AFM geeft geen antwoord op dit soort vragen. De primaire reden daarvoor is dat het de verantwoordelijkheid van de onder toezicht gestelde partijen zelf is, om de WFT na te leven. Eventuele vragen met betrekking tot de WFT dienen door partijen zelf, dan wel hun adviseurs (advocaten enz.) te worden beantwoord. De AFM geeft alleen een (reikwijdte) oordeel, voor zover het aangelegenheden betreft die de AFM direct raken. De AFM ziet wat partijen bezighoudt, maar kan de vragen aldus niet beantwoorden. De AFM heeft daar in het algemeen ook geen slagkracht voor.” Nul op het rekest dus!

Nu duidelijk en minder aardig!

Schande! Het kan toch niet zo zijn, dat de adviseur een eed moet afleggen dat hij bij alles het klantbelang voorop moeten stellen, dat hij een blanco strafblad moet hebben en zich jaarlijks moet bijscholen, nu civielrechtelijk wordt geblokkeerd dat klantbelang na te leven.

Ongelooflijk! Een zichzelf “autoriteit” noemende toezichthouder zegt dat het klantbelang haar niet direct raakt, en grijpt niet in als een financiële partij (volmachtbedrijf) de wet overtreedt en de bij haar aangesloten bedrijven (adviseur) te gronde richt. En daar betaalt onze adviseur dan €6.000 voor, dat is 6% van zijn omzet!

Onbegrijpelijk! Hoe kan een toezichthouder wel autoritair regels vaststellen, maar vooraf niet willen beoordelen of iets conform de regels is, maar achteraf wel bestraffend optreden als blijkt dat de regels zijn overtreden. De rechtszekerheid is hier in het geding!

John Greijmans

februari 4th, 2016 · by John · Weblog NL

Het woord “autoriteit” heeft meerdere betekenissen. Enerzijds kan het verwijzen naar de legitieme macht om besluiten te nemen en personen aan te sturen. Het centrale begrip hier is autoritair, bijvoorbeeld “de autoriteiten bepalen dat de winkels langer open blijven”. Anderzijds kan autoriteit betrekking hebben op een deskundige die op basis van zijn kennis en inzicht gezag heeft.

Waarom begin ik hier eigenlijk over? Een paar weken geleden liep ik in twee, niet met elkaar samenhangende situaties aan tegen de activiteiten van de AFM (Autoriteit Financiële Markten). Het gedrag van de AFM in die situaties deed mij afvragen: Is de AFM echt een autoriteit, of alleen maar autoritair?

Wat is de AFM en wie betaalt haar?

De AFM (www.afm.nl) ziet het als haar missie om eerlijke en transparante financiële markten te bevorderen. Zij is de onafhankelijke gedragstoezichthouder [en] bevordert eerlijke en zorgvuldige financiële dienstverlening [...]. Haar streven is het vertrouwen van consumenten en ondernemingen in de financiële markten te versterken [...].

Vanwege plaatsgebrek enigszins ingekort, maar toegegeven het is een mooie missie. Zeker als de AFM die kan waarmaken. Maar wie betaalt al dat moois? De AFM wordt gefinancierd door de financiële ondernemingen zelf! Zij factureert de bedrijven, enerzijds voor het uitvoeren van specifieke verrichtingen zoals het aanvragen van vergunningen, en anderzijds voor “doorlopend toezicht”.

AFM: Gezaghebbend en Autoritair

Het “autoritaire” karakter van de AFM komt tot uitdrukking in het afdwingen van de naleving van wet- en regelgeving. Zij kan dat doen door “zware” maatregelen als aanwijzingen of boetes, maar maakt het meest gebruik van norm-overdragende instrumenten (richtlijnen). Maar de AFM is ook een autoriteit in de zin van een deskundige die op basis van haar kennis en inzicht gezag heeft. Dit claimt zij voor zowel consumenten als professionele instellingen.

AFM en Consument

Als je denkt dat een financieel bedrijf de regels overtreedt of dat je een slecht financieel advies hebt gekregen, dan mag je een melding doen bij de AFM. Zij lost echter je problemen niet op, maar gebruikt je klacht slechts om te zien waar er problemen zijn in de markt. Daarnaast heeft ze een geheimhoudingsplicht en mag daarom geen terugkoppeling geven over de afhandeling van meldingen.

Kort gezegd, als consument mag je klagen, maar de AFM lost het probleem niet op en geeft ook niet aan of en hoe zij de melding heeft afgehandeld. Op zijn zachtst gezegd dwingt een dergelijke wijze van (niet) handelen geen gezag af.

AFM en Professional

Voor vragen en opmerkingen van ondernemers beperkt de AFM zich tot het “feitelijk beantwoorden” van gestelde vragen. Advies wordt niet gegeven. Daarvoor verwijst de AFM naar een juridisch adviseur; deze mag de AFM wel vragen stellen. Hij wordt daarbij wel geacht de casus van zijn cliënt zelf te toetsen aan de wet- en regelgeving.

Een geanonimiseerd voorbeeld. Een kleine onafhankelijke assurantieadviseur wordt door een bepaalde uitleg van een samenwerkingsovereenkomst door een grote partner gedwongen een handeling te verrichten die, naar haar mening, tegen het klantbelang en dus de wet ingaat. De belangen zijn groot. Als de adviseur door de AFM wordt betrapt kan zij namelijk haar vergunning, en dus haar broodwinning kwijtraken.

Onze ondernemer legt de casus voor aan de AFM en krijgt…. geen antwoord. Zij schakelt een advocaat in die de casus beoordeelt en voorlegt aan de AFM. De AFM stelt dat… zij de vraag niet kan beantwoorden. Dat is vreemd want de AFM behoudt zich wel het recht voor om het feitelijk gedrag van de adviseur later te beoordelen en zo nodig maatregelen te treffen. Dan kan het blijkbaar wel.

De AFM belooft dat juridische adviseurs antwoord krijgen, maar komt deze belofte niet na. Daarnaast zegt zij vooraf een casus niet te kunnen beoordelen, maar kan eventueel achteraf wel bestraffend optreden. Beloften niet nakomen en inconsistente uitspraken doen, geven geen gezaghebbende indruk. Temeer daar de ondernemer er nog zelf voor moet betalen ook!

Conclusie

Naar eigen zeggen, maakt de AFM maakt zich sterk voor eerlijke en transparante financiële marktenen en draagt zij als onafhankelijke gedragstoezichthouder bij aan duurzaam financieel welzijn in Nederland. Autoritair optreden in de zin van boetes, aanwijzingen en richtlijnen lijkt haar goed af te gaan, maar haar optreden als deskundige laat nog veel potentieel voor verbetering zien.

John Greijmans

oktober 17th, 2013 · by John · Weblog NL

Het NRC van 16 Oktober schrijft dat in 2020, de war for talent zal losbarsten. Er zal dan een TEKORT aan arbeidskrachten, in het bijzonder van kenniswerkers zijn. De beroepsbevolking krimpt de komende tien jaar nauwelijks. De stijgende pensioenleeftijd en de vaker werkende groep 55-64-jarigen vangen de vergrijzing op. Het aantal banen neemt niet toe, maar er ontstaat zowel een tekort aan hoogopgeleiden als een grote groep werkzoekenden zonder juiste competenties.

De behoefte aan hoogopgeleiden groeit doordat werk specialistischer wordt. Daarnaast zal er vraag zijn naar ‘plekgebonden’ werk, zoals tuinmannen, loodgieters, schoonmakers, verpleegkundigen en andere dienstverlenende beroepen die niet te automatiseren zijn. De middengroepen vallen tussen de wal en het schip. Mensen met vmbo, lagere mbo of havo, maar ook de ‘gemiddeld goede professional’ worden overbodig als zij over vijf of tien jaar nog precies hetzelfde doen of weten.

Daarom hier enkele tips om te zorgen dat je aan de goede kant van de oorlog om het talent eindigt.

Word schaars
Nederland heeft het hoogste aantal hoogopgeleiden in Europa; 38% van de 25-tot-34-jarigen heeft een hbo- of wo-diploma. Een hoge opleiding is gemeengoed en alles wat doorsnee is, is niet interessant. Behalve als je kennis of vaardigheden hebt die schaars zijn.

Ontwikkel jezelf
Kenniswerkers onderscheiden zich met innovatieve vaardigheden. Kennis heeft een steeds kortere levenscyclus, en dus gaat het om veranderend vermogen. De wil om te blijven ontwikkelen, is het beste wapen op de arbeidsmarkt.

Snap jezelf
Als je begint met een studie is de vraag er. Tegen de tijd dat je klaar bent, is de vraag verdampt. Het codewoord voor de arbeidsmarkt is talent. Snappen wie je bent en waar je talent ligt, is in een veranderende wereld belangrijker dan het volgen van de juiste opleiding.

Word géén manager
De keus is om of jezelf ontwikkelen tot kenniswerker of met je handen gaan werken. Manager worden is een slechte keuze. Door de hoge werkloosheid zijn er minder mensen om leiding aan te geven en organisaties worden alleen maar platter. Er wordt gewerkt in zelfsturende teams en in projectgroepen waar werknemers wisselende rollen hebben.

Wel is er een behoefte aan leiders die zowel functioneel kunnen leidinggeven als het team of een organisatie kunnen inspireren. De tijd dat je kunt imponeren met cijfers en statistieken is voorbij. Het gaat om empathische vaardigheden en om een persoonlijke relatie opbouwen met medewerkers. Dat zijn feminiene eigenschappen! Volop kansen voor talentvolle vrouwen dus!

John Greijmans

 

augustus 6th, 2013 · by John · Weblog NL

Effectiviteit: vroeger en nu
Marketeers waren vroeger uitermate goed in het bedenken, realiseren en uitvoeren van publiciteitscampagnes. Ook financieel waren zij goed onderlegd: ze wisten precies welk budget ze nodig hadden om een campagne tot een succes te maken. Als ik hen echter vroeg wat dat succes was, wat met andere woorden het project zou opleveren, kwamen zij vaak met niet of nauwelijks meetbare doelstellingen. Van mij werd dan verwacht dat ik op basis daarvan een niet onaanzienlijk bedrag aan marketingkosten moest vrijgeven.

Enkele weken geleden kwam ik één van mijn oude collega’s tegen. Internet en e-mail hadden alles veranderd volgens hem. Hij kon nu het effect van e-mail en on-line campagnes meten met behulp van open- en click-kengetallen. Maar zijn huidige controller was nog steeds niet tevreden. Hoe kon dat nu?

Effectiviteit zoals het moet
Het resultaat van een campagne gemeten in termen van het aantal mensen dat een website bezoekt, is uiteindelijk niet waar het om gaat. Het gaat om omzet en winst. E-mail marketingstatistieken zijn belangrijk, maar vertellen niet het volledige verhaal. Veel bezoekers is mooi, maar als ze niet bestellen hebben we er niets aan.

Voor marketing zijn de doelen vaak: acquisitie (meer klanten), retentie (klanten behouden) en/of groei (klanten kopen meer). Voor een e-mailcampagne van een bedrijf dat opleidingen levert, worden dan de volgende stappen doorlopen:

  1. Bepaal het doel, bijvoorbeeld acquisitie.
  2. Vertaal dit doel in een concrete en meetbare doelstelling: meer dan tweehonderd nieuwe cursisten die elk € 2.000 besteden. Dat is dus € 400.000 omzet.
  3. Voer de e-mailcampagne uit: stuur een e-mail naar tienduizend potentiële cursisten.
  4. Meet het effect van de mailing: vijfduizend mensen hebben de website bezocht en zijn gemiddeld één minuut gebleven, 95% heeft alleen de homepage bezocht en honderd cursisten hebben zich daadwerkelijk ingeschreven.

Slechts honderd mensen hebben zich ingeschreven. Is de campagne dan mislukt?

Campagne mislukt, maar geen weggegooid geld
Het doel is inderdaad niet gehaald, maar de campagne heeft waardevolle informatie opgeleverd om te bepalen wat de reden daarvoor is.

  • 50% van degenen die een e-mail hebben ontvangen hebben de website bezocht. Dat is een hoge score. De kwaliteit van het mailbestand en de inhoud van de e-mail waren blijkbaar goed.
  • Gemiddeld zijn de mensen maar één minuut gebleven en 95% kwam niet verder dan de homepage. De kwaliteit van de website is blijkbaar niet zodanig, dat mensen worden uitgenodigd om op de site te blijven.
  • 40% van de mensen die naar de cursussen hebben gekeken, hebben zich ook ingeschreven. Wederom een goede score. Blijkbaar is er inderdaad iets mis met de homepage. Dat moet nader worden onderzocht.

De doelstelling is niet gehaald, maar de analyse van de resultaten heeft belangrijke punten opgeleverd waar verbetering mogelijk is. Toekomstige campagnes kunnen daarom veel effectiever zijn. Een mislukte campagne, maar geen weggegooid geld.

Het was vroeger zo, en zal altijd zo blijven: Stel jezelf een doel en maak een plan om dat te realiseren. Voer het plan uit en bepaal of je de doelstelling hebt gehaald. Heb je de doelstelling niet gehaald, welke verbeterpunten zijn er dan. Heb je de doelstelling wel gehaald, wat waren dan de succesfactoren en hoe kun het de volgende keer nog beter doen. Zo brengt ook marketing zijn geld op.

John Greijmans

« Older Entries